Isabel Allende

Mój syn ma swoją nieustępliwą strategię, stoi twardo na swoim stanowisku, odpuszcza trochę i czeka, unikając nie potrzebnych konfrontacji. Na dłuższą metę zwycięża na skutek zmęczenia przeciwnika.

Moje życie dzieje się, kiedy je opowiadam, a moja pamięć utrwala się, kiedy piszę; to, co nie zostało ubrane w słowa na papierze, zostanie zatarte przez czas

Te długie rozłąki są niebezpieczne, miłość chwieje się na niepewnym gruncie.

Każdego dnia o brzasku świat tworzy się na nowo, niebo nabiera różnych odcieni pomarańczy i nad wodą unoszą się poranne opary, spowijając horyzont w koronki mgieł, jak na delikatnym japońskim obrazku.

Mężczyźni kontrolują politykę i gospodarkę, kulturę i obyczaje, ustanawiają prawa i stosują je według własnego widzimisię, a kiedy presja społeczna i aparat prawny nie wystarczą, żeby nałożyć na kobietę jeszcze cięższe jarzmo, przychodzi do pomocy religia z jej niezaprzeczalnym patriarchalnym wydźwiękiem. Jest rzeczą karygodną, że same matki przyczyniają się do kontynuacji i umacniania tego systemu chowając aroganckich synów i służalcze córki; gdyby doszły do porozumienia i uznały, że trzeba to zmienić, mogłyby skończyć z władzą machos w ciągu jednego pokolenia (…) Mężczyźni przychodzą i odchodzą, a kobiety trwają, są jak drzewa zakorzenione na stałe w ziemi.

Istnieją dogmaty, rytuały, winy i grzechy (…) Watykan rządzi milionami dusz wiernych na całym świecie (…) Kościół pomimo swych społecznych encyklik, zawsze popiera tych, którzy mają władzę.

Moje dzieciństwo upływało pod znakiem ukrywanych lęków.

Nauczyłam się nie poddawać.

Junta wojskowa zniosła dekretem prawo do strajków i protestów, zwróciła ziemię dawnym właścicielom, a kopalnie Amerykanom, otworzyła kraj przed biznesem i kapitałem zagranicznym, sprzedała tysiącletnie rodzime lasy i morską faunę japońskim towarzystwom i ustanowiła system kuszących prowizji, akceptując korupcję jako formę rządzenia. Powstała nowa kasta młodych biznesmenów, wychowanych na doktrynach czystego kapitalizmu, którzy jeździli na chromowanych motorach i kierowali losami ojczyzny z zimną bezdusznością. W imię gospodarczej skuteczności generałowie zamrozili historię, zniszczyli demokrację jako „obcą ideologię” i zastąpili ją doktryną „prawa i porządku”.

Cisza przed narodzeniem, cisza po śmierci, życie jest tylko hałasem pomiędzy dwiema strefami niezgłębionej ciszy.

Czarownice, tak jak święci, są samotnymi gwiazdami, które świecą własnym światłem, nie zależą od nikogo i niczego, dlatego pozbawione są strachu i mogą ślepo rzucić się w przepaść, wiedząc z całą pewnością, że się nie roztrzaskają, lecz pofruną.

Jakże fascynująca jest obserwacja przedmiotów należących do mężczyzny, którego zaczyna się kochać, odkrywają one jego zwyczaje i sekrety.