Isabel Allende

W każdym następnym wcieleniu musimy doprowadzić do końca to, czegośmy nie rozwiązali w poprzednim.

Wspomnienia mojego dzieciństwa są dramatyczne, chyba zresztą tak jak wszystkich ludzi, bo zdarzenia banalne gubią się w niepamięci, ale być może winna jest również temu moja skłonność do tragizowania. Mówią, że pejzaż kształtuje charakter człowieka. Pochodzę z kraju bardzo pięknego, ale prześladowanego przez katastrofy.

Światło jest językiem fotografa, duszą świata. Nie ma światła bez cienia, tak jak nie istnieje szczęście bez bólu.

Z latami nauczyłam się rozszyfrowywać kody i rozumieć klucze snów, teraz ich przesłania są bardziej klarowne i służą mi do wyjaśniania tajemniczych sfer mojego życia codziennego

– Zło się rozszalało Tata.

– Co ty opowiadasz? To wymysł twojej wyobraźni. Świat zawsze był taki sam.

– Czy dlatego negujemy istnienie zła, że nie wierzymy w moc dobra?

To tak jak my wszyscy, od dnia narodzin umieramy po trochu.

Każdy człowiek ma swoją karmę, (…) nie można kierować cudzym życiem, (…) czasami można jedynie skorygować bieg własnego.

Nieważne skąd się pochodzi, tylko dokąd się zmierza.

Życie i śmierć mają swój czas. Kiedy Bóg zsyła na nas nieszczęścia, daje nam siłę na ich dźwiganie.

Wszystko można było załatwić przez znajomości albo przez łapówkę.

Odpowiedzialność za moje szczęście spoczywa wyłącznie na mnie. Mój mąż mi go nie da niczym prezentu zawiniętego w delikatną bibułkę, dzień po dniu muszę je sobie wypracowywać, wkładając w to wiele wysiłku.

Bóg dał ci rozum, żebyś robiła z niego użytek, ale ostrzegam, że droga buntu jest usiana niebezpieczeństwem i pełna bólu, trzeba wiele odwagi, aby nią kroczyć. Nie zaszkodzi poprosić opatrzność boską o trochę wsparcia.