Isabel Allende

Mając lat trzydzieści i nie mając męża, uchodzę za dziwoląga, moje znajome przyglądają mi się ze współczuciem, choć może niektóre zazdroszczą mi nie zależności.

Uważa, że fotografia jest odbiciem wrażliwości jej autora, sposobem patrzenia na świat, twierdzi, że trzeba w tym być uczciwym i technikę wykorzystywać do kształtowania rzeczywistości, a nie do jej deformowania.

Nie ma nic gorszego niż bezkarna władza.

Z przedstawianiem fikcji jest ten problem, że musi być wiarygodna, natomiast rzeczywistość rzadko taka bywa.

Fotografia i pisanie są próbą uchwycenia chwil, zanim się ulotnią, próbą utrwalenia wspomnień, które mogłyby nadać sens memu życiu.

Moja nieśmiałość była torturą, nie potrafiłam znieść spojrzenia jego oczu, a jednocześnie nie wiedziałam gdzie mam podziać swoje.

Ludzie nie chcą prezentów, wolą z godnością zarabiać na życie.

Nie muszę się podobać wszystkim, lecz tylko tym, na których naprawdę mi zależy, a takich nie jest wielu.

Bez tych śladów na piśmie większość bohaterów tej historii zginęłaby, zmieciona wichrem słabej pamięci.

Najlepszym kapitałem są odpowiednie koneksje.

Zatarły się granice rzeczywistości, życie jest labiryntem stających nam na drodze luster i krzywych obrazów.

Twoje życie jest tajemniczym zwycięstwem do Pauli.