Hermann Hesse

[...] zasadę miłości bliźniego wpojono mu bowiem równie głęboko, jak nienawiść do samego siebie i w ten sposób całe jego życie stało się przykładem, że bez miłości własnej niemożliwa jest też miłość bliźniego, że nienawiść do samego siebie jest tym samym co skrajny egoizm i płodzi w końcu tę samą okrutną samotność i rozpacz.

Jesteś dla tego prostego, wygodnego dzisiejszego świata, zadowalającego się byle czym, za bardzo wymagający i za głodny, on cię wypluwa, masz dla niego o jeden wymiar za dużo.

[...] miękka substancja silniejsza jest od twardej, woda zwycięża skałę, miłość zwycięża przemoc.

[...] ktoś, kto naprawdę szuka, kto naprawdę chce znaleźć, nie może przyjąć żadnej nauki. Ten zaś, kto znalazł, mógł uznać każdą naukę, każdą drogę, każdy cel [...].

[...] rzeka jest naraz wszędzie, u źródła i u ujścia, przy wodospadzie, przy przeprawie, i tam, gdzie toczy się wartki nurt, w morzu, w górach, w jeziorze, jest wszędzie naraz i istnieje dla niej tylko chwila obecna, nie ma cieni przeszłości, nie ma cieni przyszłości, prawda?

„Dobrze jest pisać, lepiej jest myśleć. Bystry rozum jest dobry, cierpliwość jest lepsza”.

[...] każdy może osiągnąć cel, jeśli potrafi myśleć, jeśli potrafi czekać i pościć.

[...] miłość można wyżebrać, kupić, dostać w podarunku, znaleźć na ulicy, ale zrabować jej nie można.

[...] wszyscy są wdzięczni, choć sami mieliby prawo do wdzięczności, wszyscy są oddani, wszyscy chcą przyjaźni, wszyscy chcą słuchać i mało myśleć. Ludzie są jak dzieci.

[...] myślenie polega właśnie [...] na dociekaniu przyczyn i jedynie w ten sposób wrażenia stają się wiedzą i nie giną, ale nabierają wagi i poczynają emanować tym, co się w nich zawiera.

Pozwól się [...] ostrzec [...] przed gąszczem poglądów i przed sporami o słowa. Poglądy nie mają wagi, mogą być piękne albo brzydkie, roztropne albo głupie, każdy może je uznawać albo odrzucać.

[...] największym wrogiem [...] wiedzy jest wola wiedzy, [...] najgorsze, co możemy zrobić, aby ją posiąść, to uczyć się.