Éric-Emmanuel Schmitt

Kiedy otarłem łzy, byłem już innym człowiekiem.

[...] wolę gmatwać tajemnice, niż je wyjaśniać. Kiedy bowiem tajemnica zostaje rozwikłana, przestaje być tajemnicą i nie skłania już do myślenia.

Kiedy mają mówić o uczuciach, poeci często odwołują się do geografii, bo albo chcą znaleźć drogę, albo - przeciwnie - zabłądzić.

Kto nie ma tej dziecinnej wiary, że istnieje jakaś sprawiedliwość? Sprawiedliwość wpisana w porządek świata, która prędzej czy później sprawia, że kara dosięga niegodziwców, a dobrzy zostają nagrodzeni.

Człowiek jest tak cudownie skonstruowany, że zawsze zrzuca winę na innych. Albo przynajmniej wynajduje sobie okoliczności łagodzące.

Słychać takty marsza weselnego. [...] To taka ironiczna melodyjka poprzedzająca każdą katastrofę.

Nienawiść jest dobra: gorąca, solidna, pewna. Nienawiść to nie to co miłość, nie można w nią wątpić. Nigdy. Nie znam nic pewniejszego niż nienawiść. To jedyne uczucie, na który się człowiek nie zawiedzie.

Miłość cię demoralizuje [...], mógłbyś w jej imieniu dokonywać wielkich czynów, a kończy się tylko na podłych.

Prezenty to taka sama waluta jak każda inna.

Autor staje się stary dopiero wtedy, kiedy już nie przemawia do młodych.

Bliski przyjaciel, czy to nie właściwe określenie dla kogoś, kto już przestał być bliski?

[...] jeśli każdy ojciec i każda matka wolą własne dzieci od dzieci innych, to przecież nie dlatego, że przeprowadzili badania rynkowe.