Éric-Emmanuel Schmitt

[...] z tego, co widzę, Pan Bóg pracował przez sześć dni, ale potem spoczął na laurach!

Ważne jest nie to, co Bóg myśli o ludziach, ale to, co ludzie myślą o Bogu.

Im później będziesz dorosły, tym lepiej dla ciebie.

Oskarżać zamiast się tłumaczyć. Atakować, kiedy jest się podejrzewanym. Kąsać raczej, niż się bronić.

Podczas oczekiwania człowiek nie wie, czy przeżywa radość, czy cierpienie; przygotowuje się do skoku, ale nie ma pojęcia, jak zostanie przyjęty. Może umrze? Może zyska oklaski?

Bo fakt, że to nie sztuka mieć dzieci, ale trzeba jeszcze mieć czas, żeby je wychować.

Dojrzewanie to jest naprawdę syf! Dobrze, że przechodzi się przez to tylko raz.

Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jak byśmy byli nieśmiertelni.

Byle kretyn może cieszyć się życiem w wieku dziesięciu, dwudziestu lat, ale kiedy człowiek ma sto lat, kiedy już nie może się ruszać, musi uruchomić swoją inteligencję.

Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie.

[...] życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć.

[...] codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy.