Eduardo Mendoza

[...] stawanie twarzą w twarz z rzeczywistością nie poprawia nastroju.

Przyjemność z dobrze wykonanej rzeczy jest większa niż ewentualna nagroda.

[...] zmarłym się nie śpieszy z wyjaśnieniem, kto ich zabił. I najprawdopodobniej w ogóle ich to nie obchodzi.

Prawdą jest [...], że iść naprzód, nie wiedząc, że się idzie, to to samo, co nie iść, a w każdym razie dla tego, kto idzie albo próbuje iść. Widziane jednak z zewnątrz jawi się inaczej.

To wschodnia tradycja [...] – tajemnice zawsze chodzą trójkami. Kiedy zjawia się rozwiązanie, wszystko się łączy: pierwsze z drugim i trzecim, drugie z pierwszym i trzecim, trzecie z pierwszym i drugim [...].

Przodkowie i potomkowie są ważni. Przeszłość i przyszłość. Bez przeszłości i przyszłości wszystko jest teraźniejszością, a ona jest ulotna.

[...] niewiele osób opuściło budynek i jeszcze mniej weszło. Z tych, które weszły, dwie należały dod grupy tych, co wcześniej wyszli, a cztery weszły, nie wychodząc wcześniej, ale po chwili wyszły; jedna weszła i jeszcze nie wyszła. Spośród tych, które wyszły wcześniej, nie wchodząc, dwie wróciły, zaś reszta jeszcze nie.

Nigdy nie ukrywałem [...] mojej gwałtownej przeszłości. Sądziłem, że mam ją za sobą, ale prędzej czy później przeszłość wystawia nam fakturę.

[...] doświadczenie nauczyło mnie, by bardziej bać się pochlebstw niż gróźb [...].

[...] nic mnie tak nie cieszy, jak szansa na odnowienie dawnej przyjaźni [...].