Adam Mickiewicz

Kiedyż nam Pan Bóg wrócić z wędrówki dozwoli

I znowu dom zamieszkać na ojczystej roli.

Nie myślcie, aby urząd przez się, zły był, i nauka przez się, zła była; ale je ludzie zepsuli.

Trojaka do zguby droga —

Ciekawość, łakomstwo, trwoga.

Więc kto w tym trojakim względzie

Twardej nie ulegnie probie,

Takiemu już można będzie

Ufać, jak samemu sobie.

O wieści gminna! ty arko przymierza

Między dawnymi i młodszymi laty:

W tobie lud składa broń swego rycerza,

Swych myśli przędzę i swych uczuć kwiaty.

Arko! tyś żadnym niezłamana ciosem,

Póki cię własny lud twój nie znieważy;

O pieśni gminna, ty stoisz na straży

Narodowego pamiątek kościoła.

Z archanielskimi skrzydłami i głosem –

Ty czasem dzierżysz i miecz archanioła.

Płomień rozgryzie malowane dzieje,

Skarby mieczowi spustoszą złodzieje,

Pieśń ujdzie cało, tłum ludzi obiega;

A jeśli podłe dusze nie umieją

Karmić ją żalem i poić nadzieją,

Ucieka w góry, do gruzów przylega

I stamtąd dawne opowiada czasy.

Pókiśmy mieli ciebie,

W domu było jak w niebie.

Słowicze wdzięki w mężczyzny głosie,

A w sercu lisie zamiary.

Szczęśliwa przyjaźń! świętym jest na ziemi,

Kto umiał przyjaźń zabrać ze świętemi.

Teraz ja szczęścia szukam ot w tej księdze...

Księga znudziła, porzucam;

Znowu ku lubym przedmiotom myśl pędzę,

To marzę, to się ocucam.

Zostać na polu samemu i w nocy,

To lubię, rzekłem, to lubię!

Serce i potok ostrzegać daremnie,

Dziewica kocha i Wilija bieży;

Wilija znikła w ukochanym Niemnie,

Dziewica płacze w pustelniczej wieży.

Teraz duszą jam w moję ojczyznę wcielony;

Ciałem połknąłem jej duszę,

Ja i ojczyzna to jedno.

Nazywam się Milijon — bo za milijony

Kocham i cierpię katusze.

Wy, dziatki, na ten pagórek

Biegajcie sobie, i za moję duszę

Zmówcie też czasem paciorek.