Adam Mickiewicz

Powitają przyjaciele

Mnie, wiosny młodej aniołka;

Przyjaźń ma blasku niewiele

I cień lubi jak me ziołka.

Za pierwszy młodości pączek

Zyskam pierwszą – ach! łzę tylko…

Surowa ziemia ciało pochłonie,

Oczy twe żwirem zagasną.

A dusza przy tem świadomem drzewie

Niech lat doczeka tysiąca:

Wiecznie piekielne cierpiąc zarzewie,

Nie ma czem zgasić gorąca.

Wolnym rycerzom – powiadał – wolno wybierać oręże

I na polu otwartym bić się równymi siłami;

Tyś niewolnik, jedyna broń niewolników – podstępy.

I chwilę jednę tak górnie przeżyli,

Jak ich przodkowie niegdyś całe życie.

Źle mnie w złych ludzi tłumie:

Płaczę, a oni szydzą:

Mówię, nikt nie rozumie;

Widzę, oni nie widzą!

O Niemnie! wkrótce runą do twych brodów

Śmierć i pożogę niosące szeregi,

I twoje dotąd szanowane brzegi

Topór z zielonych ogołoci wianków,

Huk dział wystraszy słowiki z ogrodów.

Co przyrodzenia związał łańcuch złoty,

Wszystko rozerwie nienawiść narodów;

Wszystko rozerwie; – lecz serca kochanków

Złączą się znowu w pieśniach wajdeloty.

Ot, lepiej pióro wezmę i śród ciszy,

Gdy się bez ładu myśl plącze,

Zacznę coś pisać dla mych towarzyszy,

Zacznę, bo nie wiem, czy skończę.

Straszno!... Nie była straszną ta godzina,

Gdy były nieba łaskawsze;

Ileż mi słodkich chwilek przypomina!

Precz!... to już znikło na zawsze!

Młodości! jakże wielkie twe ofiary!

Jam miłość, szczęście, jam niebo za młodu

Umiał poświęcić dla sprawy narodu,

Z żalem lecz z męstwem!

O! luba, zaginąłem w niebie,

Kiedym raz pierwszy pocałował ciebie!

Nic nie żałuję, choć gorzkie łzy leję,

Boś wszystko odjął, zostawił nadzieję.