Pókiśmy mieli ciebie, W domu było jak w niebie. — Adam Mickiewicz

Trojaka do zguby droga —

Ciekawość, łakomstwo, trwoga.

Więc kto w tym trojakim względzie

Twardej nie ulegnie probie,

Takiemu już można będzie

Ufać, jak samemu sobie.

Patrzę — aż cały wóz stoi na łące.

Siadam, powoli strach mija;

Proszę za dusze, w czyscu bolejące,

Zmówić trzy Zdrowaś Maryja.

Ty, jak dwa lata przebiegą,

Miałeś pojechać do Rzymu,

By cię tam porwać jak swego. (…)

Ta karczma Rzym się nazywa…

Kładę areszt na waszeci.