Szczęśliwa przyjaźń! świętym jest na ziemi, Kto umiał przyjaźń zabrać ze świętemi. — Adam Mickiewicz

O wieści gminna! ty arko przymierza

Między dawnymi i młodszymi laty:

W tobie lud składa broń swego rycerza,

Swych myśli przędzę i swych uczuć kwiaty.

Arko! tyś żadnym niezłamana ciosem,

Póki cię własny lud twój nie znieważy;

O pieśni gminna, ty stoisz na straży

Narodowego pamiątek kościoła.

Z archanielskimi skrzydłami i głosem –

Ty czasem dzierżysz i miecz archanioła.

Płomień rozgryzie malowane dzieje,

Skarby mieczowi spustoszą złodzieje,

Pieśń ujdzie cało, tłum ludzi obiega;

A jeśli podłe dusze nie umieją

Karmić ją żalem i poić nadzieją,

Ucieka w góry, do gruzów przylega

I stamtąd dawne opowiada czasy.

Serce i potok ostrzegać daremnie,

Dziewica kocha i Wilija bieży;

Wilija znikła w ukochanym Niemnie,

Dziewica płacze w pustelniczej wieży.

Wolnym rycerzom – powiadał – wolno wybierać oręże

I na polu otwartym bić się równymi siłami;

Tyś niewolnik, jedyna broń niewolników – podstępy.