Władimir Nabokow

Kradzież to największy hołd, jaki złożyć można danej rzeczy.

Po niemiecku pieniądze to złoto, po francusku - srebro, po rosyjsku - miedź.

Ideę Boga odkrył w początkach historii jakiś genialny nicpoń, coś zanadto idea ta zalatuje człowieczością, by można było przyjąć jej lazurowe pochodzenie.

Łatwo dowieść, że Bóg nie istnieje. Nie sposób przecież na przykład przyjąć, że poważny Jahwuś, taki mądry i wszechmogący, może tracić czas na podobnie obłąkańczą namiętność, jak gra w ludzików, że - co jeszcze bardziej niedorzeczne - ujął tę grę w przepisy potwornie trywialnych praw mechaniki, chemii oraz matematyki i że nigdy - proszę zauważyć, nigdy! - nie ukazał swojej twarzy, pozwalając sobie tylko na ukradkowe spojrzenia, mętne aluzje i wstydliwe szeptanie (też mi objawienie!) spornych prawd zza pleców jakiegoś nieszkodliwego histeryka.

Przede wszystkim - motto, ale nie do tego rozdziału, tylko tak, w ogóle: Literatura to miłość. A teraz kontynuujmy.

[...] połączenie przyzwoitości i sentymentalizmu równa się głupocie.

Samobójstwo jest najgorszą postacią pobłażania samemu sobie.

Jakie to dziwne: wszystko jest wspaniale zaplanowane i przewidziane i nagle okazuje się, że wystaje jakiś drobny szczególik, jak to się dzieje przy pakowaniu, kiedy człowiek zauważa, że zapomniał o jakiejś niewielkiej, ale nieporęcznej rzeczy - istnieją takie niegodziwe przedmioty.

[...] humor w naturalny sposób łączy się z dużą wyobraźnią; biada wyobraźni, której nie towarzyszy dowcip.

[...] artysta dostrzega przede wszystkim różnicę pomiędzy rzeczami. Podobieństwo widzi profan.

A może to naprawdę zbrodnia - kiedy dwie osoby są do siebie podobne jak dwie krople krwi.

[...] a czymże jest śmierć, jeśli nie twarzą w bezruchu - jej artystyczną doskonałością?