Władimir Nabokow

Przede wszystkim - motto, ale nie do tego rozdziału, tylko tak, w ogóle: Literatura to miłość. A teraz kontynuujmy.

[...] połączenie przyzwoitości i sentymentalizmu równa się głupocie.

Samobójstwo jest najgorszą postacią pobłażania samemu sobie.

Jakie to dziwne: wszystko jest wspaniale zaplanowane i przewidziane i nagle okazuje się, że wystaje jakiś drobny szczególik, jak to się dzieje przy pakowaniu, kiedy człowiek zauważa, że zapomniał o jakiejś niewielkiej, ale nieporęcznej rzeczy - istnieją takie niegodziwe przedmioty.

[...] humor w naturalny sposób łączy się z dużą wyobraźnią; biada wyobraźni, której nie towarzyszy dowcip.

[...] artysta dostrzega przede wszystkim różnicę pomiędzy rzeczami. Podobieństwo widzi profan.

A może to naprawdę zbrodnia - kiedy dwie osoby są do siebie podobne jak dwie krople krwi.

[...] a czymże jest śmierć, jeśli nie twarzą w bezruchu - jej artystyczną doskonałością?

Najdroższe marzenie autora: przekształcić czytelnika w widza.

Mogę przejść więcej niż moje buty.

Wkrótce zresztą zaczęło ją nieco gniewać, że on z kolei nie zadaje jej żadnych pytań, przyjmując ją jak gdyby na wiarę.

[...] ubodzy krewni słów prawdziwych - i ileż ich jest, tych maleńkich zaśmiecających słów, wypowiadanych szybko, na chwilę wypełniających pustkę.