Władimir Nabokow

Najdroższe marzenie autora: przekształcić czytelnika w widza.

Mogę przejść więcej niż moje buty.

Wkrótce zresztą zaczęło ją nieco gniewać, że on z kolei nie zadaje jej żadnych pytań, przyjmując ją jak gdyby na wiarę.

[...] ubodzy krewni słów prawdziwych - i ileż ich jest, tych maleńkich zaśmiecających słów, wypowiadanych szybko, na chwilę wypełniających pustkę.

On nie bawi się po prostu szachami, on służy bóstwu.

Kiedy można wziąć króla, to się nazywa szach, kiedy on już nie ma się gdzie podziać, to jest mat.

Doskonałe szachy [...]. To gra bogów. Daje nieograniczone możliwości.

Tajemnicą, ku której dążył, była prostota, harmonijna prostota, zaskakująca bardziej niż najbardziej skomplikowana magia.