Wisława Szymborska

Gdyby ktoś stanął w oknie

i popatrzył w niebo,

mógłby ujrzeć już chmury

przywiane znad miejsca wypadku.

Wprawdzie porozrywane i porozrzucane,

ale to u nich na porządku dziennym.

Świat mógł być odbierany jako świat szalony,

a ja brałam go tylko na zwykły użytek.

Sprawiasz wrażenie ducha,

który próbuje wywołać żywych.

Z opisywaniem chmur

musiałabym się bardzo śpieszyć –

już po ułamku chwili

przestają być te, zaczynają być inne.

Kosmiczny savoir-vivre

choć milczy na nasz temat,

to jednak czegoś się od nas domaga:

trochę uwagi, kilku zdań z Pascala

i zdumionego udziału w tej grze

o regułach nieznanych.

Niewiele brakowało,

a moja matka mogłaby poślubić

pana Zbigniewa B. ze Zduńskiej Woli.

I gdyby mieli córkę – nie ja bym nią była.

Nad całym Twoim życiem

i moim, jeszcze nie całym,

paradują w przepychu, jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć

Nie muszą być widziane, żeby płynąć.

A któż to jest ten dzidziuś w kaftaniku?

Toż to Adolfek, syn państwa Hitlerów!

Może wyrośnie na doktora praw?

Albo będzie tenorem w operze wiedeńskiej?

Czyja to rączka, czyja, oczko, uszko, nosek?

Czyj brzuszek pełen mleka, nie wiadomo jeszcze:

drukarza, konsyliarza, kupca, księdza?

A dokąd te śmieszne nóżki zawędrują, dokąd?

Do ogródka, do szkoły, do biura, na ślub

może z córką burmistrza?

Las pod pozorem lasu na wieki wieków i amen,

a w górze ptaki w locie w roli ptaków w locie.

Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie.

Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary.
Odrosnąć ile trzeba z ocalonej reszty.

Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę:
co dalsze przeoczę, a resztę pomylę.