Wisława Szymborska

Nic darowane, wszystko pożyczone.

Tonę w długach po uszy.

Będę zmuszona sobą

zapłacić za siebie,

za życie oddać życie.

Nic się nie zmieniło.

Przybyło tylko ludzi,

obok starych przewinień zjawiły się nowe,

rzeczywiste, wmówione, chwilowe i żadne,

ale krzyk, jakim ciało za nie odpowiada,

był, jest i będzie krzykiem niewinności,

podług odwiecznej skali i rejestru.

Drogie syreny, tak musiało być,

kochane fauny, wielmożne anioły,

ewolucja stanowczo wyparła się was.

Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie.

Pleni się ta swawola jak wiatropylny chwast

na grządce wytyczonej pod stokrotki.

Miał być lepszy od zeszłych nasz wiek XX.

Już tego dowieść nie zdąży.

Śni mi sie, że się budzę,

bo słyszę telefon.

Śni mi się pewność,

że dzwoni umarły.

Jestem kim jestem.

Niepojęty przypadek

jak każdy przypadek.

Inni przodkowie

mogli byc przecież moimi,

a już z innego gniazda

wyfrunęłabym,

już spod innego pnia

wypełzła w łusce.

Kiedy wymawiam słowo „przyszłość”,

pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.

Kiedy wymawiam słowo „cisza”,

niszczę ją.

Kiedy wymawiam słowo „nic”,

stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie.

Źle sprawowałam się dzisiaj w kosmosie.

Przeżyłam całą dobę nie pytając o nic,

nie dziwiąc się niczemu.

Jesteśmy dziećmi epoki,

Epoka jest polityczna.

Wolę brać pod uwagę nawet tę możliwość,

że byt ma swoją rację.

Wdech, wydech, krok za krokiem, obowiązki,

ale bez myśli sięgającej dalej

niż wyjście z domu i powrót do domu.