Wdech, wydech, krok za krokiem, obowiązki, ale bez myśli sięgającej dalej niż wyjście z domu i powrót do domu. — Wisława Szymborska

Spytałam go o tamte czasy,

kiedy byliśmy jeszcze tacy młodzi,

naiwni, zapalczywi, głupi, niegotowi.

Źle sprawowałam się dzisiaj w kosmosie.

Przeżyłam całą dobę nie pytając o nic,

nie dziwiąc się niczemu.

Gdyby ktoś stanął w oknie

i popatrzył w niebo,

mógłby ujrzeć już chmury

przywiane znad miejsca wypadku.

Wprawdzie porozrywane i porozrzucane,

ale to u nich na porządku dziennym.