Cytaty o zadawaniu pytań

Nie myśleliście nigdy, (…) że niebezpieczeństwem zadawania pytań jest to, iż możecie usłyszeć odpowiedź?

Kiedy patrzymy wstecz na swoje życie, aż huczy w nim od owych „dlaczego”, których wcześniej nie słyszeliśmy, roi się od poplątanych ścieżek, które wcześniej postrzegaliśmy jako prostą drogę.

– Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać „być może”. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi.

– Chcesz powiedzieć, że dla „Życia” nie ma rozwiązania?

– Chcę powiedzieć, że dla „Życia” jest kilka rozwiązań, a więc nie ma żadnego.

– A ja myślę, ciociu, że dla życia nie ma innego rozwiązania niż żyć.

Bardzo niewiele osób poszukuje tak naprawdę wiedzy na tym świecie. (…) Pytać naprawdę, to znaczy otworzyć drzwi, za którymi znajduje się trąba powietrzna. Odpowiedź może unicestwić i pytanie, i tego, kto je zadał.

(…) odwaga to nie siła fizyczna, czasem to po prostu umiejętność zadawania sobie pytań i rozplątywania poplątanych odpowiedzi.

Świat wydaje się dziś lepszym miejscem… może pytania są potężniejsze od odpowiedzi.

To banał (i to jak większość banałów niezgodny z prawdą), że nauka odpowiada na pytania jak, tylko teologia zaś dysponuje narzędziami umożliwiającymi odpowiedź na pytania dlaczego. Cóż to niby jest „pytanie dlaczego”? Nie każde pytanie rozpoczynające się od „dlaczego” w ogóle jest sensownym, uprawnionym pytaniem. Dlaczego jednorożce są puste w środku? Na niektóre pytania po prostu nie warto odpowiadać. Jaki jest kolor abstrakcji? Jak pachnie nadzieja? Fakt, że jakieś pytanie można sformułować w pełni zgodnie z gramatycznymi regułami języka, nie oznacza, że ma ono jakikolwiek sens, ani że warto się nim poważnie zajmować. Więcej – nawet jeśli pytanie jest poważne i nauka nie potrafi na nie odpowiedzieć, to wcale nie oznacza, że odpowiedź zna religia.

Umieć pytać znaczy: umieć czekać, nawet życie całe.

– Czy mogłabyś nam powiedzieć, w którym domu mieszka Jeod?

– Mogłabym – odparła, nie przerywając pisania.

– A powiesz?

– Tak.

(…)

– Oczywiście, że powiem, wystarczy tylko zapytać! Najpierw spytałeś, czy mogłabym wam powiedzieć, potem, czy zechcę powiedzieć. Ale nie zadałeś właściwego pytania.

Gdy ktoś nie chce mi zdradzić pewnej informacji, z jeszcze większą determinacją dążę do odkrycia prawdy. Nie znoszę żyć w niewiedzy. Dla mnie pytanie bez odpowiedzi jest jak cierń w boku. Przy każdym ruchu sprawia mi ból, póki w końcu go nie wyciągnę.

– Współczuję zatem.

– Dlaczegóż to?

– Bo jeśli tak, w każdej chwili swojego życia musisz odczuwać męczarnie. Życie bowiem pełne jest pytań bez odpowiedzi.

Nie da się żyć na świecie, przynajmniej nie pytając, skąd się ten świat wziął.

Czy wie pan, że nigdy nie zadajemy pytań, a przynajmniej większość nie zadaje? Oni po prostu wbijają w człowieka odpowiedzi.