Cytaty o wstydzie

Czy ty nie masz wstydu? (…) Mam, ale to, czego ja się wstydzę, różni się od tego, czego wy się wstydzicie.

Jaki to wstyd być człowiekiem.

– Uprzedził go? Myślisz, że po tym wszystkim będę mógł spojrzeć mu w twarz? – powiedział Santiago – Umarłbym ze wstydu Carlitos. – Ze wstydu się nie umiera – uśmiechnął się Carlitos.

– Muszę to komuś opowiedzieć, zżera mnie to, Carlitos – powiedział Santiago. – Okey, jeżeli ci to poprawi samopoczucie – powiedział Carlitos – Ale zastanów się. Mnie się czasami w krytycznych momentach zbiera na zwierzenia, a potem cholernie mi to ciąży i nienawidzę ludzi, przed którymi się odsłoniłem. Więc żebyś mnie jutro nie znienawidził, Zavalita.

To wstyd odwracać się od przodków.

Człowiek, którego godność została naruszona, który poczuł się poniżony, upokorzony przez kogoś tylko z tego powodu, że jest kimś innym, może wyzwolić się od tego palącego uczucia wstydu i hańby – tylko przez akt samozagłady.

Ludzie mają rozrywki, które zawstydziłyby zwierzaki.

Czasem – a właściwie chyba najczęściej – bywa tak, że o rzeczach wstydliwych czy wręcz niedorzecznych łatwiej opowiedzieć obcemu.

Małe dzieci z niejednym umieją się pogodzić. Obcy im jest wstyd, nie widzą potrzeby ukrywania różnych rzeczy.

Nie ma większego wstydu i większego poniżenia jak odmowa.

Jest to niezaprzeczona prawda: wpływ dziennego światła modyfikuje nawet uczucia i myśli, dorzucając do nich wstyd. Człowiek sam przed sobą nagość swą chcąc ukryć, szuka figowego liścia; tym liściem są myśli, którymi inne, nagie przykrywa do nocy. Światło uczucia hamuje, myśli krępuje wstydem pierworodnym.

Są uczucia i myśli, które zasłaniać musi człowiek, boby i sam na nie patrzeć nierad.