Przysięga krwi. Akademia wampirów. Tom 4

Chciałabym, by wszystko okazało się tylko złym snem. Ale wiedziałam, że to niemożliwe.

Ci, którzy tańczą na krawędzi mroku i szaleństwa, nie powinni ryzykować.

Całowałam go dłużej niż zwykle, zarówno próbując pohamować łzy i sprawić, by ułożył się w wygodny dla mnie sposób. Moja ręka zamknęła się wokół nogi krzesła, którą ukryłam w kieszeni mojej bluzy. Będę pamiętać Dymitra przez resztę mojego życia. I tym razem nie zapomnę jego lekcji. Z szybkością, na którą nie był gotowy, przesunęłam się i wbiłam kołek w jego klatkę piersiową. Włożyłam w to całą swoją siłę, przesuwając kołek przez jego żebra i wbijając go w jego serce. I kiedy to robiłam, czułam jakby moje serce również zostało przebite.

Nie dobijaj się tym, co mogłaś albo powinnaś była zrobić. Przeszłość jest już za nami. Ruszaj ku przyszłości.

– Po co tu przyjechałaś? – spytał w końcu.

– Bo uderzyłeś mnie w głowę i przywiozłeś siłą. Skoro miałam zginąć, to przynajmniej z klasą

Roza… Zapomniałaś moją pierwszą lekcję: nigdy się nie wahaj.

Niełatwo jest być czegoś wartym.

– Co to jest? – spytałam, krztusząc się.

Wiktoria odparła:

– Wódka.

Spojrzałam w swoje naczynie.

– Na pewno nie. Piłam już wódkę.

– Nie piłaś rosyjskiej.

Nikt nigdy nie nazwał mnie wynaturzonym tworem. Może raz, kiedy dodałam keczupu do taco. Nie miałam jednak innego wyjścia, bo zabrakło salsy.

Chmury ponownie zakryły księżyc i wszystko przykryła ciemność. Przez chwilę, gdy patrzyłam w dół i zdałam sobie sprawę, że wszystko skończone, chciałam rzucić się za nim, bo z pewnością nie było mowy żebym mogła teraz żyć dalej.

Był mężczyzną, którego kochałam, mężczyzną z którym byłam tak doskonale zsynchronizowana, że trudno było powiedzieć gdzie kończyłam się ja, a gdzie zaczynał się on.

Spojrzałam mu w oczy.

– Zawsze będę cię kochać – szepnęłam, po czym wbiłam ostrze w jego pierś. Nie wymierzyłam doskonale precyzyjnego ciosu, on sam pewnie zrobiłby to lepiej. Starałam się uderzyć jak najgłębiej, dosięgnąć serca, ale nie byłam pewna, czy dam radę.

Dymitr przestał walczyć. Patrzył na mnie z niedowierzaniem, otworzył usta, prawie się uśmiechnął, chociaż widziałam ból na jego twarzy.

– Ja powinienem był to powiedzieć… – wyszeptał.

Tak brzmiały jego ostatnie słowa.

Wypaliłaś mi ślad w umyśle na zawsze. Nie ma na tym świecie niczego, niczego co mogłoby to kiedykolwiek zmienić.

Możemy być razem, Rose. Wkrótce. Prawie nam się udało. Potem już nic nas nie rozłączy...