Cytaty o starości

Tego, co naprawdę ważne, uczymy się za późno. Na tym właśnie polega tragedia starości: całe życie tyle się uczyliśmy, a teraz nie możemy tego zastosować w praktyce.

W Madrycie znów jestem, nie wierzę oczom,

Błonie snadź inne, niż znałem za młodu;

Tylu po kwiatkach stąpa tu ochoczo,

Choć winni je raczej gryźć już od spodu.

Emerytowany reporter jest jak stary marynarz, całe dni stoi w oknie i wspomina.

W moich latach powinno być odwrotnie. Ciekawe, że wbrew wszelkiej logice człowiek przywiązuje się do własnej egzystencji z siłą odwrotnieproporcjonalną do tej resztki życia, jaka mu została.

To, że stary wilk stracił kły i ma wyliniały ogon, (…) nie oznacza, że teren na którym poluje, przestał obfitować w niemiłe niespodzianki.

Wątpliwości pozwalają zachować młodość. Pewność to jakby złośliwy wirus. Zarażasz się nim na starość.

Sześćdziesiąt lat to wiek, w którym nawet ateista-komunista miewa momenty zwątpienia.

Osamotnienie jest właściwością starości – ja zresztą nie znoszę towarzystwa. Ludzie nie zapełniają życia, wnoszą w nie tylko chaos.

Człowiek rodzi się na lat kilkadziesiąt najwyżej. Gdybyż to pamiętał od początku! Ale wtedy tyle sił i żądz nosi w sobie, że mniema się być nieśmiertelnym. Marnuje lata, bo nie wie, jak potem te lata staną mu się wyrzutem i wstydem. Potem dni rad by przedłużyć, godziny pomnożyć, kradnie czas od snu, od jedzenia. Ale cóż to znaczy, te dni starości, te godziny uwiądu, wobec tamtych lat siły i potęgi!…

Kobieta robi się znośną od sześćdziesiątego roku swego życia. Do tej pory niech losy strzegą od każdej każdego.

Masz lat blisko 40, wyglądasz na blisko 30, wyobrażasz sobie, że masz nieco ponad 20, a postępujesz, jakbyś miał niecałe 10.

Starość stała się stygmatem, a nie znamieniem mądrości. Wedle powszechnego przekonania, człowiek po pięćdziesiątce nie jest w stanie nadążyć za zachodzącymi we współczesnym świecie zmianami.