W cieniu inkwizycji

W Madrycie znów jestem, nie wierzę oczom,

Błonie snadź inne, niż znałem za młodu;

Tylu po kwiatkach stąpa tu ochoczo,

Choć winni je raczej gryźć już od spodu.

Każdy człek poczciwy może wybrać, gdzie i jak umrze, ale nikt wspomnień wybrać nie zdoła.

A potem przyśniło mi się, że nie umarłem. I z wielką bojaźń popadłem, gdym pewności nabrał, że będę się musiał przebudzić.