Całując Ul

Są na świecie ludzie, których można smakować jak najwykwintniejszy posiłek, i do takich właśnie należał Edward Durant.

Póki nie ma publiczności, nic nie jest prawdziwe.

Łatwo jest wierzyć w siebie, gdy się kłamie, ponieważ wtedy mówi się o kimś zupełnie innym.

– Nie jesteś osobą, za którą cię brałem.

– A kto jest, Sam, kto jest?

Tylko dzieci i głupcy chcą znać tajemnice czarodziejskich sztuczek.

Niewielu jest ludzi, z którymi chcemy przebywać i z którymi jest nam dobrze przez większość czasu. Jeśli uda Ci się kogoś takiego znaleźć, pamiętaj: walcz o niego.

Choć pocieszanie się cudzym nieszczęściem jest obrzydliwe, to jednak świadomość, że ci wielcy błądzili tak samo jak my, podtrzymuje na duchu.

Trochę znam artystów. Każdy z nich najbardziej zakochuje się w tworze własnej wyobraźni. Niestety, większość z nas, zwykłych ludzi, nie ma takiego daru i musi nas zadowalać zakochiwanie się w prawdziwych ludziach.

– Edward! Co ty tu robisz?

– Znudziło mi się to siedzenie w domu i umieranie. Postanowiłem więc, że się przejadę.

Tego, co naprawdę ważne, uczymy się za późno. Na tym właśnie polega tragedia starości: całe życie tyle się uczyliśmy, a teraz nie możemy tego zastosować w praktyce.

Ocalić kogoś, wcale nie znaczy go kochać.

Latami próbujemy doszukać się jakiejś prawidłowości i logiki, zrozumiałych motywów i urazów, lecz wszystko na próżno. Niektóre rzeczy po prostu są takie, jakie są i właściwie ta irracjonalność nas przeraża...

Z kłamstwami są same kłopoty. Trzeba smakować każde słowo, zanim je człowiek wypuści z ust...

Łatwo jest uwierzyć w siebie, gdy się kłamie, ponieważ wtedy mówi się o kimś innym.