Cytaty o smutku

[...] Kłapouchy ucieszył się bardzo, że może przestać myśleć na chwilę, by móc powiedzieć smętnie i ponuro:
- Jak się masz?
- A ty jak się masz? - spytał Puchatek.
- Nie bardzo sięmam - odpowiedział Kłapouchy. - Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś sięmiał.

Kiedy otarłem łzy, byłem już innym człowiekiem.

[...] pomyślała, że jej życie przypomina niedzielne popołudnie, długie, ponure, pełne niejasnych nadziei, mglistego żalu, a dominująca nad wszystkim gorycz nie pozwala delektować się nawet tą odrobiną egzystencji, której można by skosztować.

Nie, z dwojga złego już lepiej nie myśleć o niczym!

Są takie oczy, nie pozna pan po nich, że płakały. Wystarczy je otrzeć. A są takie, że płacz długo w nich stoi, nawet gdy dawno płakały.

[...] ja właśnie płakałem. Nie po wierzchu. Czułem coś takiego, jakby z drugiej strony moich oczu łzy do wewnątrz mnie spływały. Doświadczył pan może takiego płaczu?

Oto człowiek biednymi słowami próbuje przekonać drugiego człowieka, że nie powinien się smucić - czyście widzieli, żeby to coś zmieniło? Albo że nie powinien być zazdrosny czy kochać. Czy ten drugi zostanie uleczony z miłości? Słowa próbują objąć naturę i unieść ją ku nam.

Bo smutek rodzi się zawsze z czasu, który upływa, a nie zostawia owocu.

Bo tak naprawdę jedyna droga do tajemnicy prowadzi przez rozpacz. Można by wręcz powiedzieć, szczęśliwi, których stać na rozpacz.

Wobec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie powiedzieć, upadłe.

[...] trwałość pamięci jest miarą rozpaczy, a rozpacz to przecież nic innego, jak dumny i cierpliwy związek człowieka z samym sobą.

Melancholia to żal po innym świecie, nigdy jednak nie dowiedziałem się, po jakim.