Cytaty o samotności

Im człowiek dłużej żyje, tym mniej ludzi zna [...].

Byłem jak ślepiec, który odzyskawszy wzrok, obudził się w próżni pełnej luster, odbijających tylko jego własną samotność.

Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć, że się jest sobą aż do granic zwątpienia [...].

Taki jest jednak zawsze pierwszy odruch beznadziejności: wiara, że w samotności cierpienie zahartuje się i wysublimuje jak w ogniu oczyszczającym. Mało ludzi potrafi naprawdę znieść samotność, ale wielu marzy o niej jak o ostatniej ucieczce. Podobnie jak myśl o samobójstwie, myśl o samotności bywa najczęściej jedyną formą protestu, na jaką nas stać, gdy wszystko zawiodło, a śmierć ma w sobie jeszcze ciągle więcej grozy niż uroku.

Każdy zamyka się we własnym strachu – w swojej wieży z kości słoniowej.

Gdy inni przestali już dla nas istnieć, sami przestajemy istnieć dla siebie.

Krzyczeć, ale do kogo? To był naprawdę jedyny problem całego mojego życia.

Człowiek chroni się w samotność, aby za nikogo nie odpowiadać; wystarczy mu on sam i wszechświat.

W samotności nigdy nie marnujemy czasu, nawet nic nie robiąc. Niemal zawsze trwonimy go w towarzystwie. Żadna rozmowa z sobą nie może być całkowicie bezpłodna; coś z niej zawsze wynika, bodaj tylko nadzieja, że znów się kiedyś spotkamy.

[...] nadmiar współczucia może bardziej przytłaczać niż samotność.

Cierpiał. Naprawdę wierzył, że go nikt nie kocha, a taka świadomość niezależnie od tego, kim jesteś, boli.

Spokojna, miła, pożądana za dnia samotność w nocy przemieniła się w mroczne osamotnienie, a czarne chmury ciemności osaczały cię zewsząd, opresyjne i ciche jak pogrzebana trumna.