Cytaty o poezji

Znał kto kiedy poetę trzeźwego?

Nie uczyni taki nic dobrego.

Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony

Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony

Natury: ani ja już przebywać na ziemi

Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi

Miasty wzgardzę (…).

Nie dbają moje papiery

O przeważne bohatery;

Kto mi dał skrzydła, kto mię odział pióry

I tak wysoko postawił, że z góry

Wszystek świat widzę, a sam, jako trzeba,

Tykam się nieba?

Z recenzji: „Poetę tego cechowało szlachetne ubóstwo myśli”.

Pegaz nie powinien być kuty na wszystkie cztery nogi.

Podobno strzela się bardzo celnie po kilku kieliszkach; zwróćcie uwagę na pokrewieństwo sztuki strzelania i poezji.

Kochać coś - znaczy dla poety: wprowadzić to coś do swojej wyobraźni, ogrzewać i hołubić, bawić się tym, przepoić je własną duszą, ożywić własnym tchnieniem.

Żeby napisać mądry wiersz trzeba wiedzieć więcej niż jest w nim wyrażone. Świadomość wyprzedza jakiekolwiek środki wyrazu. I ten żal, że zostajemy w pamięci ludzi głupszymi niż byliśmy w naszych chwilach ostrego zrozumienia.

Poetów nie ma.
Jest tylko moment nieuwagi.

W każdym rzetelnym człowieku tkwi poeta, ujawnia się on w pisaniu, czytaniu, mówieniu lub słuchaniu.

Poeta, który zna dobrze jednego człowieka, może odtworzyć stu.