Fraszki

Kto naprzód począł miłość dziecięciem malować,

Może mu się zaprawdę każdy podziwować;

Ten widział, że to ludzie bez rozumu prawie,

A wielkie dobra tracą przy tej głupiej sprawie.

Szlachetne zdrowie,

Nikt się nie dowie,

Jako smakujesz,

Aż się zepsujesz.

Łaziebnicy a kurwy jednym kształtem żyją,

W tejże wannie i złego, i dobrego myją.

Fraszki to wszytko, cokolwiek myślemy,

Fraszki to wszytko, cokolwiek czyniemy;

Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy,

Próżno tu człowiek ma co mieć na pieczy.

Zacność uroda, moc, pieniądze, sława,

Wszytko to minie jako polna trawa;

Naśmiawszy się nam i naszym porządkom,

Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.

Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie!

Szedłem spać trzeźwo, a wstanę pijany.

Często wzdycha, a rzadko kiedy się rozśmieje – Tedy nie wiesz, że prze cię moje serce mdleje?

Co bez przyjaciół za żywot? Więzienie,

W którym niesmaczne żadne dobre mienie.

(…)

Uchowaj Boże takiego żywota,

Daj raczej miłość, a chocia mniej złota!

Nie uciekaj, ma rada; wszak wiesz: im kot starszy,

Tym, pospolicie mówią, ogon jego twardszy

Jakoby też rok bez wiosny mieć chcieli,

Którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli.

Biedna starości! wszyscy cię żądamy,

A kiedy przyjdziesz, to zaś narzekamy.

Nie dbają moje papiery

O przeważne bohatery;

Wszystko się dziwnie plecie

Na tym tu biednym świecie.

A kto by chciał rozumem wszystkiego dochodzić,

I zginie, a nie będzie umiał w to ugodzić.

Ziemię pomierzył i głębokie morze,

Wie, jako wstają i zachodzą zorze,

Wiatrom rozumie, praktykuje komu —

A sam nie widzi, że ma kurwę w domu.

(…) nic po cierniu, kiedy róża spadnie.

Świętym cię zwać nie mogę; ojcem się nie wstydzę,

Kiedy wielki kapłanie! syny twoje widzę.

Nie rzekł jako żyw żaden więtszej prawdy z wieka,

Jako kto nazwał Bożem igrzyskiem człowieka.

Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić,

Bo jako lotny nie ma pieszego dogonić?

Nie uciekaj przedemną dziewko urodziwa!

Gdzie się myśli nie zgodzą, tam przyjaźń dziurawa.

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły.

Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,

Czego się miła! tak często spowiadasz?

Szeląg dam od wychodu, nie zjem jeno jaje;

Drożej sram, niźli jadam; złe to obyczaje.