Pieśni

Z wina dobra myśl roście.

Przeto chciejmy wziąć przed się myśli godne siebie,

Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;

Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,

Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże.

Ty nie miej za stracone,

co może być wrócone.

Wiatrem nadziane puknęły nadzieje.

Znał kto kiedy poetę trzeźwego?

Nie uczyni taki nic dobrego.

Żona uczciwa ozdoba mężowi

I najpierwsza podpora domowi.

Serce roście patrząc na te czasy!

Upitym

Lepiej leżeć niż zabitym.

To pan zdaniem mojem,

Kto przestał na swojem.

A jeśli komu droga otwarta do nieba,

Tym co służą Ojczyźnie.

A kiedy cię pocałuję,

Trzy dni w gębie cukier czuję.

Cieszy mię ten rym: Polak mądr po szkodzie:

lecz jeśli prawda i z tego nas zbodzie,

nową przypowieść Polak sobie kupi,

że i przed szkodą, i po szkodzie głupi.

Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?

Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?

Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie,

I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.

Cnota skarb wieczny, cnota klejnot drogi.

Bo z nas Fortuna w żywe oczy szydzi,

To da, to weźmie, jako się jej widzi.

Panie, iako barzo błądzą,

Którzy cię niedbałym sądzą:

A iż prawie żadne rzeczy,

Niechcesz mieć na swoiey pieczy.

Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony

Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony

Natury: ani ja już przebywać na ziemi

Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi

Miasty wzgardzę (…).

Kto tak mądry, że zgadnie,

Co nań jutro przypadnie?

Kto mi dał skrzydła, kto mię odział pióry

I tak wysoko postawił, że z góry

Wszystek świat widzę, a sam, jako trzeba,

Tykam się nieba?

Nie zawżdy, piękna Zofija,

Róża kwitnie i lelija;

Nie zawżdy człek będzie młody

Ani tej, co dziś, urody.

Miło szaleć, kiedy czas po temu,

A tak, bracia, przypij każdy swemu,

Bo o głodzie nie chce się tańcować,

A podpiwszy, łacniej już błaznować.

A szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce żyje (…).

Nikomu, albo raczej wszytkim, swoje księgi

Daję. By kto nie mniemał (strach to bowiem tęgi),

Że za to trzeba co dać, wszyscy darmo miejcie.

O drukarzu nie mówię, z tym się zrozumiejcie.

Nauka skarbem drogim,

Tak bogatym jak ubogim

I bogactwa często giną

Lecz nauki nie przeminą.

Nic wiecznego na świecie:

Radość się z troską plecie (.…).