Obiecaj mi

Można oszukać czas, ale on w końcu zawsze z nami wygrywa.

Za sprawą łaski lub przeoczenia Bóg zostawił dla nas na ziemi zakątki raju.

Nie mogę narzekać. To znaczy, mógłbym, ale to by i tak nic nie dało, prawda?

Złamane przyrzeczenia są jak rozbite lustra. Ranią tych, którzy się ich kurczowo trzymają i wpatrują w popękane odbicia samych siebie.

Widocznie Bóg kocha głupców, skoro tylu ich stworzył.

Nienawidziłam swojej bezradności. Nienawidziłam pragnienia, aby mój ból ukoił mężczyzna, który go zadał.

Gdy już byłam gotowa, by zdjąć bandaż z nosa, toporem odcięto mi głowę.

Zastanawiam się, czy ci, którzy mówią, że „lepiej kochać i stracić niż nigdy nie kochać”, kiedykolwiek utracili ukochaną osobę.

Nie byłby to pierwszy przypadek, kiedy ktoś musi najpierw przejść przez piekło, żeby trafić do nieba.

Następne dwa miesiące minęły jak sen – jednak, jak po każdym śnie, przyszło przebudzenie.

Jak można kochać strumień, a nie kochać źródła?

Nawet najprostsze i najbardziej zwyczajne czynności nabierają niezwykłej wartości, gdy mamy świadomość, że już się nie powtórzą.

A błądzić jest rzeczą ludzką, a wybaczyć… no, to już może tylko miłość.

Nienawiść, pretensje i złość to pasożyty, które żywią się sercem do czasu, aż nie pozostanie nic, czym mogłaby się pożywić miłość.

Chcę, abyście czytając moją opowieść, pamiętali o jednej rzeczy. Że pomimo całego bólu – przeszłego, obecnego oraz tego, który jeszcze nadejdzie – postąpiłabym dokładnie tak samo. Oraz o tym, że czasu, który spędziłam z tym mężczyzną, nie oddałabym za nic – z wyjątkiem tego, za co, ostatecznie, go oddałam.

Chyba jedyne, co wiedziałam na pewno, to fakt, że nie mogę jeszcze raz pozwolić się zniszczyć. Zbyt mało ze mnie zostało – moje serce było już niemal puste.

Jest taka historyjka o pewnym gentlemanie, który czytał gazetę w pociągu, gdy nagle konduktor zawołał: „Zepsuły się hamulce! Nabieramy szybkość i za chwilę rozbijemy się na stacji kolejowej – wszyscy z pociągu!” Pasażerowie zaczęli wyskakiwać, w chwili gdy konduktor już miał sam wyskoczyć, zauważył, że ów gentleman nadal spokojnie czyta gazetę. „ A pan nie skacze?” – zapytał. Gentlemen odpowiedział: „Zaczekam, aż będę na stacji, i wtedy podejmę decyzję.” Powinnam była wyskoczyć, zanim pociąg zaczął nabierać szybkości.