Cytaty o duszy

O pokoro, piękny kwiecie, widzę, jak mało dusz cię posiada – czy dlatego, żeś taka piękna, a zarazem trudna, aby cię zdobyć? O tak, i jedno, i drugie. Sam Bóg w niej znajduje upodobanie. Nad duszą pokorną są uchylone upusty niebieskie i spływa na nią łask morze. O, jak piękna dusza pokorna; z jej serca wznosi się jak z kadzielnicy woń wszelka i nader miła, i przebija obłoki, i dosięga Boga samego, i napełnia radością Jego Najświętsze Serce.

Modlitwa. Dusza zbroi się przez modlitwę do walki wszelakiej. W jakimkolwiek dusza jest stanie, powinna się modlić. Musi się modlić dusza czysta i piękna, bo inaczej utraciłaby swą piękność; modlić się musi dusza dążąca do tej czystości, bo inaczej nie doszłaby do niej; modlić się musi dusza dopiero co nawrócona, bo inaczej upadłaby z powrotem; modlić się musi dusza grzeszna, pogrążona w grzechach, aby mogła powstać. I nie ma duszy, która by nie była obowiązana do modlitwy, bo wszelka łaska spływa przez modlitwę.

Najgorsze dla ducha jest to, gdy masz kogoś, kto ci siedzi na karku, kto zawsze cię bije i mówi co masz robić

Nie bójcie się więc badać rzeczy najgorsze, najtrudniejsze. To umocni, zahartuje, da świeże spojrzenie i sposobność do przemyślenia na nowo życia i istoty duszy.

Powinniśmy wyzbyć się fałszywego dualizmu, który oddziela duszę od ciała. Dusza nie tkwi po prostu w ciele, ukryta w jakiś zakamarkach. Prawdą jest coś wręcz przeciwnego. To ciało spoczywa w duszy, a ona przenika je bez reszty.

Jeżeli potrafisz zdobyć się na to, by postrzegać proces starzenia się nie jako obumieranie ciała, lecz porę żniw duszy, przekonasz się, że czas ten może nieść w sobie siłę, wewnętrzną równowagę i pewność siebie. Kiedy ów czas nadejdzie, zrozumienie, na czym polegają żniwa duszy w kontekście następujących po sobie pór roku, da ci poczucie cichej satysfakcji z faktu, iż taki właśnie okres pojawia się w twoim życiu.

Człowiek bez duszy nie potrzebuje miłości, a jednocześnie może okazać się przydatny. To, że kogoś potrzebujemy, zaczyna nas niszczyć. zaślepia nas.

Kiedy człowiek ucieka zbyt długo, w końcu gubi duszę.

Najtrudniejszym przeciwnikiem, (…), bywa czasem własna dusza.

Rewolucje, mordy, złodziejstwo mają początek w naszych duszach i przenikają na ulice i do naszych domów…

Dusze ludzkie karmią się fantazją, niezależnie od wieku i płci.

Ludzki umysł jest niewidzialny jak dusza.