Cytaty o czarnym humorze
163 cytaty · 84 autorów
Cytaty
Co za różnica, jak się idzie na śmierć? Odważnie czy tchórzliwie? Przy dwóch tysiącach ofiar raczej nie zapamiętają żadnego imienia. Można się nawet sfajdać, bez różnicy.
W końcu światowego problemu przeludnienia nie można rozwiązać poprzez umieralność niemowląt.
Wszystko ma granice, drażnienie umrzyków zwłaszcza.
s. 420
Życie w ogólności to jest dożywocie.
Chyba nie piję wtedy, kiedy jestem tak straszliwie pijany, że nie mam sił do picia, choć prawdę powiedziawszy, zawsze znajduję w sobie siłę, by pić dalej, albo nie piję, kiedy śpię straszliwym pijackim snem, choć kto wie, może wtedy także piję. Ja chyba piję i we śnie, i na jawie.
Chyba tylko mężczyzna potrafi popełnić samobójstwo i tego nie zauważyć.
– Co oni mogą mi zrobić – spytał konfidencjonalnie – gdybym odmówił dalszych lotów? – Prawdopodobnie będziemy cię musieli rozstrzelać – odpowiedział były starszy szeregowy Wintergreen. – Jak to "będziemy"? – krzyknął zaskoczony Yossarian. – Co to znaczy "będziemy"? Odkąd to jesteś po ich stronie? – Mam być po twojej stronie, kiedy cię będą rozstrzeliwać? – odparł Wintergreen. Yossarian skapitulował. Pułkownik Cathcart znowu go wykiwał.
– Pańskie pierdolone fotele katapultowe znajdowały się pierwotnie w planach dla pierdolonego starego stealtha. Z naszych raportów wynika, że podczas prób rozrywały na kawałki manekiny.
– Możemy dostarczyć tyle manekinów, ile pan potrzebuje – oświadczył Milo.
Grubas wywrócił się i rozbił sobie nos.
– Mojego poprzednika niepokoił, jak sądzę – wtrącił dziekan wydziału nauk humanistycznych i społecznych Akademii Wojennej – los ludzi, a nie manekinów.
– Możemy dostarczyć mu tylu ludzi, ilu potrzebuje.
Chudzielec zgłupiał, a Grubas zapomniał języka w gębie.
– Interesuje nas ich bezpieczeństwo. Twierdzi pan, że pańskie maszyny mogą pozostawać w powietrzu przez długi czas, być może nawet przez całe lata. Nasze maszyny z ludźmi na pokładzie muszą być zdolne do powrotu.
– Po co?
– Po co?
– Tak, po co?
– Po co mają wracać?
(...) – Dokąd miałyby wracać, ty kutasie? – zapytał Wintergreen. – Tutaj również nie zostanie przecież kamień na kamieniu.
s. 306
– Możecie zbombardować kogoś, zanim jeszcze postanowicie to zrobić. Postanowicie to dzisiaj, a sprawę załatwi się wczoraj!
– Naprawdę nie sądzę – odezwał się ktoś – żebyśmy potrzebowali samolotu, który jest w stanie zbombardować kogoś wczoraj.
– Pomyślcie o możliwościach, jakie się otwierają argumentował Wintergreen. – Japończycy atakują Pearl Harbor. Wy strącacie ich dzień wcześniej. (...)
– Nasz pierwszy zdolny do lotu bombowiec może wejść w skład wyposażenia sił powietrznych w roku dwutysięcznym i rozsławić na wieki wasze imię.
– A co będzie, jeśli zaangażujemy się w wojnę nuklearną przedtem?
– Wtedy nie dostaniecie naszego produktu. Musicie poczekać.
– Wasz bombowiec stanowi w takim razie narzędzie pokoju.(...)
– Naszego narzędzia pokoju można również użyć do nalotów dywanowych na miasta.
– Nie chcemy bombardować celów cywilnych.
– Owszem, chcemy. To znacznie obniża koszty.
s. 304
Słysząc alarm i widząc mrugające na konsoli kolorowe światełka, prezydent ucieszył się, że udało mu się wreszcie coś uruchomić. Zadowolony z siebie odchylił się i dopiero po jakimś czasie dotarło do niego, że nie ma pojęcia, jak zatrzymać to, co zapoczątkował. Bezskutecznie naciskał wszystkie guziki.
(...) – To działa – oświadczył uśmiechając się prezydent. – Widzicie? Podobnie jak ta gra obok.
(...) – Wystrzelił pan wszystkie nasze rakiety!
– Wysłał pan nasze samoloty!
– Ja je wysłałem? Dokąd?
– Wszędzie! Tym czerwonym guzikiem, który pan wciąż naciska!
– Tym? Nic o tym nie wiedziałem.
– Niech pan go już więcej nie dotyka!
– Skąd miałem wiedzieć? Wezwijcie je wszystkie z powrotem. Powiedzcie, że bardzo mi przykro. Nie zrobiłem tego naumyślnie.
– Nie możemy wezwać z powrotem rakiet.
– Ale możemy wezwać z powrotem bombowce.
– Nie możemy wezwać z powrotem bombowców! Przypuśćmy, że ktoś zastosuje kroki odwetowe. Musimy załatwić ich pierwsi.
– Nic o tym nie wiedziałem.
– Musimy także wysłać wszystkie nasze bombowce drugiego uderzenia na wypadek, gdyby zechcieli podjąć kroki odwetowe po naszym pierwszym.
– Chodźmy, panie prezydencie. Nie mamy ani chwili do stracenia.
– Dokąd?
– Do podziemi. Do schronów. Triage... nie pamięta pan?
– Jasne. Grałem w to, zanim nacisnąłem ten guzik.
– Niech to wszyscy diabli! Z czego pan się, do cholery, śmieje?
– Nie ma w tym, kurwa, nic śmiesznego!
– Skąd miałem wiedzieć?
– Szybciej! To my jesteśmy tymi, którzy muszą przeżyć.
s. 545
– Gwarantuje pan, że pańskie samoloty będą działać?
(...) – Nie rozumiem, kurwa, tych wszystkich pytań – stwierdził Wintergreen. – Jaką to robi pierdoloną różnicę, czy będą działały, czy nie? Ich główna wartość polega na odstraszaniu. Kiedy wejdą do akcji, wszystko i tak będzie już dawno przesrane.
s. 308
– Mamy bomby, które są w stanie wbić się setki mil w głąb ziemi, zanim eksplodują.Planujecie obecnie budowę bunkrów na głębokości czterdziestu dwu mil pod powierzchnią. Możemy zaopatrzyć nasze bomby w zapalniki, które spowodują wybuch o wiele głębiej, dzięki czemu ani po naszej, ani po ich stronie nie zginie ani jeden człowiek i nie ucierpi niczyja własność. Możecie prowadzić wojnę nuklearną, która nie spowoduje żadnych strat na ziemi. Czy to nie jest humanitarne? Moim zdaniem kurewsko humanitarne.
– Istotnie kurewsko humanitarne.
s. 308











