Cytaty
Tym, co nas jednoczy, jest cierpienie. Nie miłość. Miłość nie słucha rozumu, przymuszana zmienia się w nienawiść. Więź, która nas łączy, nie pochodzi z wyboru. Jesteśmy braćmi. Jesteśmy braćmi w tym, co dzielimy – w bólu, który każdy musi znosić w samotności, w głodzie, w biedzie, w nadziei doświadczamy naszego braterstwa.
Każda przesada w postępowaniu jest w istocie wyrazem stłumionego kiedyś bólu.
Ludzie uciekają od grożących im okropności i oto dziwne przydarzają im się rzeczy – niekiedy gorzkie i okrutne, a niekiedy tak piękne, że rozpalają niegasnącą wiarę w człowieku.
Lękajcie się czasów, gdy człowiek nie zechce cierpieć i umierać dla idei, bo ta właściwość jest podstawą człowieczeństwa i tylko ona tworzy człowieka, wyróżniając go pośród innych stworzeń na ziemi.
– Czy nie przyszło ci do głowy, że Bóg wykorzystuje twojego bezcennego syna, by cię przebudzić i skłonić do pokuty?
– A więc w takiego Boga wierzysz? Boga, który próbuje zabijać małych chłopców, żeby ich tatusiowie przyszli na spotkania parafialne?
– Musimy odejść. Jestem tu niemal szczęśliwy.
– Więc zostań.
– Zbyt długo żyłem w cierpieniu. Bez niego nie wiedziałbym, kim jestem.
s. 289
Cóż to my, ludzie, jesteśmy: gniazdo bólów rozognione, kulka złudnego szczęścia, majak czasu tego, teatrum trwogi i wstrętu do wszystkiego, śnieg, co wnet stopnieje, i świece wypalone!
Nic nie jest trwałe. Coraz to nowe bóle.
To, co najbliższe, zawsze boli głośniej.
Nadzy jesteśmy i łatwo nas zranić…
Kupić i obserwować żółwia. Jak on to robi: jak żyje w osamotnieniu? Ile trzeba zaznać bólu, żeby wyrósł pancerz: już nie do zranienia?
Jak dobrze jest na świecie! – pomyślał. – Ale czemu to zawsze tak boli?
