John N. Gray

Czasami klęska może się okazać zamaskowanym błogosławieństwem.

Równie ważna jak przebaczanie jest umiejętność przepraszania. Stanowią one dwa skrzydła miłości. Jedno i drugie wymaga czasu. Zawsze gdy związek przeżywa kryzys, działają w nim dwie przeciwne siły. Osoba, która popełnia błąd, musi go dostrzec, jej partner zaś musi starać się przebaczyć. Rany goją się skuteczniej, gdy w procesie leczenia uczestniczą obie strony.

Trudno zapomnieć błąd, gdy małżonek nie przeprasza i nie próbuje go poprawić, trudno też przyznać się do winy i ją naprawić, jeśli partner nie przebacza. Nierozsądne jest oczekiwanie, że druga osoba nigdy nie zawini i tak samo bezsensowne jest założenie, że wszystko można łatwo puścić w niepamięć. Wcale tak nie jest. Nieraz wymaga to wielu miesięcy, a nawet lat.

Miłość może trwać całe życie, ale wymaga ciągłej rezygnacji z wyobrażeń o tym, jaki powinien być nasz partner, akceptacji jego postępowania oraz nieustających starań o lepsze zrozumienie.

Miłość nie zawsze jest łatwa, czasem wymaga ciężkiej pracy pod palącym słońcem.

Na szczęście między tym, co przeżywamy, a doskonałością jest wiele miejsca na… rozwój.

Kobiety używają języka podobnie jak mężczyźni, aby stwierdzać fakty i rozwiązywać problemy. Jednak mówią również, aby odkryć, co chcą powiedzieć; czasami nazywają swoje uczucia, aby je uporządkować i dzięki temu poczuć się lepiej.

Stanowcze „nie” wobec egoistycznych zachowań może wydawać się bezlitosne, lecz pozwalanie komuś, aby ciągle nas ranił, nie jest przejawem miłości.

Każda przesada w postępowaniu jest w istocie wyrazem stłumionego kiedyś bólu.

Człowiek zadowala się ciszą tylko wtedy, gdy prawda jest zbyt okrutna, aby można było ją przyjąć.

Problemy w intymnych związkach są doświadczeniem skazującym chyba na największą samotność.

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety posługują się językiem w celu stwierdzenia faktów lub rozwiązywania problemów, lecz kobiety używają języka również po to, aby przekonać się, co chcą powiedzieć (…).