Szklany klosz

Mężczyźnie potrzebna jest towarzyszka życia (...), a kobiecie opiekun.

Głęboko nabrałam powietrza w płuca i wsłuchiwałam się w znajomy rytm mojego serca.

Je-stem, je-stem, je-stem.

Czułam, że rozmazuję się w tym świetle jak negatyw jakiejś osoby, której nigdy w życiu nie widziałam.

Świat jest jedną wielką kupą śmieci.

Jeżeli nerwica ma polegać na tym, że człowiek pragnie dwóch, zupełnie sprzecznych ze sobą rzeczy naraz, to, owszem, w takim razie jestem wariatką! Wiem, że przez całe życie będę się miotała pomiędzy różnymi, wykluczającymi się nawzajem pragnieniami!

Kobiet nie powinno się wpuszczać na salę porodową, bo będzie koniec z ludzkością.

Szczęściem było jedynie i wyłącznie dzieciństwo.

Jak człowiek zacznie tylko o czymś marzyć, to nieuchronnie doznaje rozczarowania.

Skakanie z okna ma jedną wadę. Jeżeli nie wejdzie się na dostatecznie wysokie piętro, to można się wcale nie zabić.

Dla człowieka siedzącego pod szklanym kloszem, znieczulonego na wszystko, zatrzymanego w rozwoju jak embrion w spirytusie, całe życie jest jednym wielkim, złym snem.

Wspólne rzyganie, jak mało co, robi z ludzi wiernych przyjaciół.

Skąd mogłam wiedzieć, czy kiedyś, w przyszłości, w Europie czy gdzie indziej – szklany klosz znowu na mnie nie spadnie, nie nakryje mnie, zniekształcając moje widzenie świata.

Ludzie ulepieni są głównie z piasku i leczenie kupki piasku nie może być rzeczą lepszą i szlachetniejszą aniżeli pisanie poezji.

(...) świat mężczyzny jest zupełnie inny niż świat kobiety, (...) uczucia kobiet są zupełnie inne od uczuć mężczyzn i (...) tylko małżeństwo może zbliżyć te dwa światy i połączyć te dwie kategorie emocjonalne.

Posiadanie męża i dzieci równa się przepierce mózgu – człowiek staje się czymś w rodzaju głupiego niewolnika w małym, totalitarnym państewku.

Mężczyzna to strzała skierowana w przyszłość, a kobieta jest miejscem, z którego ta strzała wychodzi.

Miliony lat ewolucji (...) i czym jesteśmy? Zwierzętami.

Żadna wiara, nawet wiara katolicka, nie jest w stanie wypełnić człowiekowi całego życia. Żeby nie wiem jak długo klęczał i modlił się, to i tak musi jeść trzy posiłki dziennie, musi pracować i żyć wśród innych ludzi.

A nazywało się, że przeżywam najlepszy okres swojego życia.

Księża to znani plotkarze.

Zależało mi bardzo na tym, żeby mnie nikt nie zauważył.

A potem coś we mnie umarło.

(...) niektórzy ludzie, tacy jak ja, przechodzą piekło na ziemi, więc będą to już mieli z głowy po śmierci.

Ale te przeżycia stały się częścią mojej istoty. Są krajobrazem, w którym przyszło mi żyć.