Ostatnio dodane

W grze wszystko jest proste. Zabijasz potwory i idziesz dalej. A co zrobić z potworami w prawdziwym życiu?

Kiedy ludzie nie mogą zmienić nic wokół siebie, próbują zmienić coś wewnątrz. I zaczynają eksperymentować. Jedni sięgają po leki, inni po tajemnicze religie, a jeszcze inni po narkotyki.

– Już nigdy nie spojrzę na żadnego faceta!

– Będzie ci trudno. Połowa ludzkości to faceci.

Bądź sobie szczęśliwa. Tylko pamiętaj, życie nie jest cukierkową telenowelą.

Każdy artysta jest zboczeńcem.

Tak łatwo mówić o przydatności bolesnych decyzji, jeśli nie dotyczą nas samych i nie nam sprawią ból.

Doktorant to ktoś pomiędzy gońcem a salową.

Ja wiem czego chcę (…). A wy wiecie? Jeśli nie, to właśnie zmarnowałyście kolejny dzień.

Może tak? Może nie warto szarpać się z losem? Walczyć? Może właśnie o to w życiu chodzi, żeby akceptować wszystko, co nam niesie.

– Obiecałaś, że przyjdziesz o dziesiątej. Umierałam z niepokoju.

– To tylko siedem minut, mamo.

– Chciałabyś umierać przez całe siedem minut? Nawet wisielec męczy się krócej.

– A swoją drogą to dziwne, że takie piękne rzeczy powstają na cześć jakiegoś łachudry.

– No, (...) tyle pomników, rzeźb, pałaców. Potem pojawia się inny łachudra i mówi, że poprzednik nie zasłużył, dlatego trzeba zniszczyć, zburzyć, zatrzeć pamięć. Głupota. A to wszystko dlatego, że ludzie nie umieją patrzeć na dzieło. – A jak, twoim zdaniem, należy?

– Nie powinni zwracać uwagi na czyją jest cześć. Bo co taka kapa mówi o tym pijaczku? Że był dobry? Przystojny? Zaradny? (...) Mówi tylko o autorce (...). Że dla niej ten pijaczek był całym życiem.

W tłumie nie musisz się popisywać, wyróżniać, błyszczeć dowcipem i błyskać inteligencją.(...) Tłum bezpiecznie cię otula i pozwala na chwilę zapomnieć o sobie. O tym, co było i będzie. Bo ważne jest to, co tu i teraz.