– A swoją drogą to dziwne, że takie piękne rzeczy powstają na cześć jakiegoś łachudry. – No, (...) tyle… — Izabela Sowa
– A swoją drogą to dziwne, że takie piękne rzeczy powstają na cześć jakiegoś łachudry.
– No, (...) tyle pomników, rzeźb, pałaców. Potem pojawia się inny łachudra i mówi, że poprzednik nie zasłużył, dlatego trzeba zniszczyć, zburzyć, zatrzeć pamięć. Głupota. A to wszystko dlatego, że ludzie nie umieją patrzeć na dzieło. – A jak, twoim zdaniem, należy?
– Nie powinni zwracać uwagi na czyją jest cześć. Bo co taka kapa mówi o tym pijaczku? Że był dobry? Przystojny? Zaradny? (...) Mówi tylko o autorce (...). Że dla niej ten pijaczek był całym życiem.
Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Wiosna to początek nowego. Człowiek się zastanawia, co zmienić, którą drogę wybrać.
Świat jest teatrem, na którym gramy z góry ustalone role.(...) Wcześniej każdy losuje kartkę z rolą, żeby było sprawiedliwie. Potem rodzi się i zapomina o kartce. Ale w miarę dojrzewania coraz częściej sobie uświadamia, że gra coś, co już dawno ustalono. Próbuje z tym walczyć, zmienić przeznaczenie. stara się, dwoi, troi, staje na rzęsach. Nic z tego. Nie ma szans. Jeśli dostał rolę nieudacznika, zostanie nieudacznikiem.
Problemy w osiemdziesięciu procentach rozwiązują się same.
