Ostatnio dodane

Król ma obowiązek reprezentować Kṛṣṇę, czyli Boga. W przeciwnym razie nie zasługiwałby na tak głęboki szacunek obywateli. Dawniej ustrój monarchiczny panował wszędzie, ale z powodu buntu królów przeciwko Bogu i pogwałcenia przez nich Jego praw, monarchie praktycznie przestały istnieć. Władcy sądzili, że królestwa są ich osobistą własnością. „Jestem Bogiem” – myśleli. „Jestem panem wszystkiego, co znajduje się w zasięgu mego wzroku”. Nic bardziej błędnego. Wszystko należy do Boga (īśāvāsyam idaṁ sarvam). Reprezentant Boga musi być zatem Mu posłuszny. Tylko wtedy ma prawo zajmować taką pozycję. Chciwi, kierujący się egoistycznymi pobudkami królowie są niczym fałszywi mistrzowie duchowi, którzy twierdzą, że sami są Bogiem. Ponieważ tacy fałszywi guru są buntownikami, nie mają żadnej wartości. Mistrz duchowy powinien działać nie jak Bóg, lecz jak najbardziej zaufany sługa Boga i szerzyć świadomość Boga, świadomość Kṛṣṇy.

Wydaje się, że Europejczycy, więźniowie przeszłości i teraźniejszości, nie mają już żadnych rozsądnych rozwiązań na przyszłość. I właśnie w takich okolicznościach wreszcie spadnie na nas śmiertelny cios.

[...] jakiegokolwiek niemoralnego czynu byście się nie dopuścili, ktoś was nieustannie obserwuje, a tym kimś jesteście wy sami.

Szczęście nigdy nie jest zbyt daleko, żeby nie opłacało się go szukać. Musimy tylko zwiększyć naszą mądrość i współczucie.

Bhagavad-gītā oznajmia, że kto wytrwale służy Kṛṣṇie, powinien zostać uznany za świętego, choćby jego zachowanie pozostawiało nieco do życzenia. Czasami amerykańscy i europejscy bhaktowie są krytykowani, gdyż z powodu słabej znajomości procedury czczenia Bóstw, jakiej przestrzega się w Indiach, popełniają błędy. Mimo to, stosownie do nauk Bhagavad-gīty, zasługują na miano świętych. Kṛṣṇa wybaczy nam błąd widząc powagę i szczerość, z jaką Mu służymy.

W obecnym wieku, wieku Kali, ludzie są niezwykle grzeszni i wskutek tego cierpią. Dlatego Kṛṣṇa pojawił się w postaci mantry Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Ramā, Hare Ramā, Ramā Ramā, Hare Hare.

Gdzie istnieje kara, a nawet karcenie, prawda pozostanie ukryta. To właśnie dlatego buddyzm nie uznaje karania.

Śmierć jest elementem życia i kiedy zostanie przez nas zrozumiana, uczy nas troski.

Być może jednym z problemów naszego bogatego, współczesnego społeczeństwa jest to, że mieszkamy w zdecydowanie za dużych domach. Masa dzieci posiada własny pokój. W tak dużych domach jest zbyt łatwo uciec od reszty domowników. W ten sposób adaptujemy się do funkcjonowania na własnych zasadach, ale tracimy umiejętności socjalne pozwalające żyć z innymi ludźmi.

Księga nie jest religią. Nie jest nią również żaden posąg, budynek ani kapłan. Oni wszyscy są zaledwie „pojemnikami”.[...] Kiedy zaczniemy dostrzegać różnicę pomiędzy pojemnikiem a jego zawartością, wszyscy będziemy w stanie zabezpieczać w sobie ową zawartość, nawet wtedy, gdy same pojemniki ulegną zniszczeniu.

Przykładamy niewielką uwagę do tego, co ludzie do nas mówią, woląc słuchać własnych myśli o tym, co mówią, a czego nie.

Więź uczuciowa oparta na materialnym pokrewieństwie jest więzią māyi, ponieważ związki ciał i umysłów tworzą się pod wpływem energii zewnętrznej. Prawdziwe związki to związki dusz oparte na związku z Najwyższą Duszą. Kuntīdevī mówiąc o chęci zerwania więzi rodzinnych, miała na myśli zerwanie „więzi skóry”. Owa „więź skóry” jest przyczyną materialnej niewoli, ale więź dusz przynosi wyzwolenie. Związek duszy z duszą można ustanowić za pośrednictwem Nadduszy. Patrzeć w ciemności nie znaczy jeszcze widzieć, natomiast w świetle słońca widzimy i słońce, i wszystko to, czego nie widzieliśmy w ciemności. Tak właśnie jest ze służbą oddania.