Ostatnio dodane

[...] wszyscy robimy się młodsi i rozbrajający, kiedy uśmiechamy się tak naprawdę - uśmiechem, który się pojawia, gdy jesteśmy szczerze szczęśliwi, a nie tylko wtedy, gdy usiłujemy grać w jakąś głupią towarzyską grę.

Możecie to nazwać zbiegiem okoliczności, ale ja jestem gliną i nie wierzę w zbiegi okoliczności, tylko w łańcuchy wydarzeń, które robią się coraz dłuższe i słabsze, aż przerwie je pech lub zwykła ludzka podłość.

Gliny się dobrze znają na psychologii żałoby; większość nas poznała temat lepiej, niżby chciała.

Znacie powiedzenie: głupich nie sieją, sami wschodzą?

Trzeba być kimś, nie ma wyjścia. Zawsze się jest kimś określonym, chociaż to męczące. Nawet brak jakiejś cechy jest cechą. Nawet pozbawiona ubrania dalej jesteś po prostu ty-naga. Nawet nieprzytomna jesteś ty-bez-przytomności; nawet śmierć cię od tego nie uwolni, bo wtedy będziesz ty-martwa.

Jasna wróżba byłaby podejrzana. Ponieważ przyszłości jeszcze nie ma, nie istnieje język, którym można by było ją nazwać.

[...] nie można walczyć z pragnieniem - trzeba być czułym meliorantem - pozwolić mu płynąć, dawać się nieść, nie da się go bowiem ani spełnić, ani zatrzymać.

[...] właściwie nikomu nie jest dane ujrzeć się choć raz oczami świata, usłyszeć uszami świata, dotknąć siebie jego rękami.

[...] zasypiała zdziwiona, że nie może przytulić się do samej siebie ani sama siebie ukołysać i wtedy miała wrażenie, że jest dla siebie ciężarem, że więzi się w sobie. Klatka zrobiona z jej własnych żeber.

W walizce, z którą przychodzi się na świat, są rzeczy, których można użyć tylko raz, jak sztucznych ogni. Jak czaru w bajkach. Gdy rozbłysną, gdy się wypalą, nie da się ich pozbierać z popiołów. To już koniec.

Lepiej być porzuconym niż porzucić [...]. Bycie porzuconym dodaje siły.

Im dłużej milczeli, tym mniej słów pozostawało do powiedzenia, tym większą ulgę niosło takie milczenie.