Gra na wielu bębenkach

Trzeba być kimś, nie ma wyjścia. Zawsze się jest kimś określonym, chociaż to męczące. Nawet brak jakiejś cechy jest cechą. Nawet pozbawiona ubrania dalej jesteś po prostu ty-naga. Nawet nieprzytomna jesteś ty-bez-przytomności; nawet śmierć cię od tego nie uwolni, bo wtedy będziesz ty-martwa.

Jasna wróżba byłaby podejrzana. Ponieważ przyszłości jeszcze nie ma, nie istnieje język, którym można by było ją nazwać.

[...] nie można walczyć z pragnieniem - trzeba być czułym meliorantem - pozwolić mu płynąć, dawać się nieść, nie da się go bowiem ani spełnić, ani zatrzymać.

[...] właściwie nikomu nie jest dane ujrzeć się choć raz oczami świata, usłyszeć uszami świata, dotknąć siebie jego rękami.

[...] zasypiała zdziwiona, że nie może przytulić się do samej siebie ani sama siebie ukołysać i wtedy miała wrażenie, że jest dla siebie ciężarem, że więzi się w sobie. Klatka zrobiona z jej własnych żeber.

W walizce, z którą przychodzi się na świat, są rzeczy, których można użyć tylko raz, jak sztucznych ogni. Jak czaru w bajkach. Gdy rozbłysną, gdy się wypalą, nie da się ich pozbierać z popiołów. To już koniec.

Lepiej być porzuconym niż porzucić [...]. Bycie porzuconym dodaje siły.

Im dłużej milczeli, tym mniej słów pozostawało do powiedzenia, tym większą ulgę niosło takie milczenie.

Przeszłość - wyuczona na pamięć mantra, fundament pamięci, na którym ułoży się małe anegdoty wspomnień.

[...] nagle zobaczył wszystko od innej strony. Że nie można mieć czegokolwiek w pełni, jeżeli nie złoży się jakiejś ofiary, że w gruncie rzeczy świat jest podobny do kantoru kupca - coś za coś.

Dlaczego nie dziękować Bogu za to, co nam dał? Dlaczego tak trudno jest to docenić? Dlaczego zawsze chce się czegoś, czego się nie ma? Skąd ta skaza w ludzkim umyśle?

To nie jest tak, że robi się w życiu to, co się chce. Życie nas prowadzi, realizuje jakieś trudne do przewidzenia cele, wlecze nas za sobą.

Czy miłość nie jest w gruncie rzeczy poznaniem? Czy dlatego ludzie tak pragną swoich ciał, nie dla przyjemności, ale żeby zbliżyć się na najbliższy możliwy dystans?

[...] żadna rzecz nie istnieje od początku do końca, dopóki nie ma swojej historii.

[...] to, czego pragnę najbardziej, to wierzyć, że nie stałem się ofiarą jakiejś anomalii, lecz że doświadczyłem cudu.

Czy nie myślała Pani czasami, że nasze życie jest sprawdzaniem możliwości pojawienia się tej istoty, którą sami sobie stworzyliśmy jako prawdziwe „ja”. I że sukces albo porażka, którymi to nasze życie oceniamy, polega w gruncie rzeczy na tym, na ile pozwoliliśmy tej nowej istocie w nas zaistnieć.

Wie Pani, czego się najbardziej boję? Że świat mógłby być naprawdę taki, jaki się nam wydaje.

Dziś wszystko zrobiło się papierowe, choć z zewnątrz może i wyglądało solidnie, ale gdyby chcieć to dzisiaj jakoś opisać, trzeba by się było przebijać przez warstwy śmieci, przez zetlały papier wydarzeń, mgnienia chwil.

Literatura jest jakimś usankcjonowanym, zwolnionym od etyki, społecznie aprobowanym i podziwianym kłamstwem.

[...] w każdych wspomnieniach jest jakiś fałsz, a w każdej autobiografii kreacja.

Pierwszy raz w życiu pisałam o sobie, ale z zaskoczeniem odkrywałam, że pisanie o sobie tworzy kogo innego. Że nie można być jednocześnie obserwatorem i obserwowanym, poznającym i poznawanym.

Czytała wszystko [...]. Nie zdarzyło jej się zacząć i odłożyć. Przeczytanie pierwszego zdania traktowała jako podpisanie kontraktu czy złożenie ślubu, że dotrwa do końca.