Ostatnio dodane

Życie to podróż, w trakcie której stopniowo wypuszczamy pamięć z rąk.

Kot bez pazurów! Bezsilne, nieszczęsne stworzenie. Jak poeta, który przestat bujać w obłokach albo geniusz w kleszczach demencji.

Okazuje się, że jedna drobnostka wystarczy, by rozproszyć uporczywe przygnębienie - podejrzane, ale paradoksalnie prawdziwe. Któż zgłębi tajemnice duszy ludzkiej?

[...] pierwszy raz pojął, jaka moc tkwi w pojedynczej zapałce, która rozjaśnia ciemność nawet po tym, jak jej płomień zmieni się w popiół. Choć ogień całkiem zgasł, powidok prowadził go jeszcze krótką chwilę...

Znasz to uczucie, gdy widzisz rzeczy nie z tego świata? Gdy do niego przywykniesz, zaczynasz dostrzegać, że świat rzeczywisty nijak do ciebie nie przystaje.

Ciało! Siedział wprost przede mną. Ciało! Był w szlafroku - był z ciałem swoim zażywnym, wychuchanym, pulchnawym i białawym, toaletowym i szlafrokowym! Siedział z tym ciałem, jak z walizką, czy nawet z neseserem.

Wkrótce zresztą zaczęło ją nieco gniewać, że on z kolei nie zadaje jej żadnych pytań, przyjmując ją jak gdyby na wiarę.

[...] ubodzy krewni słów prawdziwych - i ileż ich jest, tych maleńkich zaśmiecających słów, wypowiadanych szybko, na chwilę wypełniających pustkę.

On nie bawi się po prostu szachami, on służy bóstwu.

Kiedy można wziąć króla, to się nazywa szach, kiedy on już nie ma się gdzie podziać, to jest mat.

Doskonałe szachy [...]. To gra bogów. Daje nieograniczone możliwości.

Tajemnicą, ku której dążył, była prostota, harmonijna prostota, zaskakująca bardziej niż najbardziej skomplikowana magia.