Ostatnio dodane

Gdyby ktoś zwracał baczniejszą uwagę na swoje sny, odkryłby, że ma dwie równoległe historie; nocną i dzienną. Bywają sny, które się powtarzają, na przykład kiedy się chodzi i kogoś szuka w nieznanym, ale zawsze tym samym miejscu.

Z wyobraźnią mojej babci telewizja kolumbijska nie mogła konkurować. Teraz, po latach, przypominając sobie babcię i jej słuchowiska, dochodzę do wniosku, że człowiek utracił zdolność wyobrażania sobie, tak jak utracił zdolność liczenia; musi się posługiwać obrazem, tak samo jak musi korzystać z kalkulatora. Babcia miała rację: telewizja to krok wstecz, niezrównane głupstwo.

– W liceum jest inaczej.(...) Masz większą wolność, ale to odpowiedzialna wolność. Nikt nie będzie się z tobą cackał. Tylko od ciebie zależy, jak będzie wyglądać reszta twojego życia. Tutaj się to rozstrzygnie. Cała twoja przyszłość.

Dokładnie w tej chwili, światło było formą nadziei, lekkiej, astralnej i być może całkowicie podświadomej, lecz zdolnej samoistnie sprawić, żeby każdy poczuł, iż przynajmniej tamtego ranka i w tamtym ogrodzie z jabłoniami, śliwami i drewnianym stolikiem, warto było żyć. Może wszystko polega właśnie na tym, żeby umieć ocalić z tego chwilowego piękna bodaj najmniejszy świetlisty klejnot.

Pewien rodzaj bólu nigdy nie mija.

Nie można kochać bez zuchwałości.

Czasami mamy czelność wyrokować o czymś, czego doświadczyli inni, mimo że nie potrafimy zrozumieć nawet tego, co się przydarzyło mam samym.

Chodzenie do szkoły jest jak przymusowa deportacja na inną planetę – codziennie.

Grecy myśleli, że przeżyć to uniknąć przeznaczenia. Ale jeśli uda ci się uniknąć własnego przeznaczenia, w czyje życie wejdziesz?

Cierpliwość, podobnie jak zemsta, jest potrawą, którą się spożywa na zimno.

Wraz z powtarzaniem słabnie uczucie.

To podstawy algebry, której uczyłem się w szkole średniej. Cała przyszłość mieści się w przeszłości, a absolutny smutek w absolutnym szczęściu.