Ostatnio dodane

(…) szczęście i smutek są w gruncie rzeczy bardzo podobne. Oddziela je tylko cienka niczym włos linia, która drga pośrodku emocji, zamazując granicę między skrajnymi przeciwieństwami. Wibruje lekko, niczym sieć pajęcza, na którą spadła kropla deszczu.

Tak to się kończy, kiedy dzielisz się z kimś swoim sercem – ta osoba zagnieżdża się w twoich myślach i powoli anektuje je wyłącznie dla siebie.

Kiedy się pojawiał, chciała, żeby czas zwolnił, a gdy odchodził, czuła, że nie może się doczekać następnego razu.

Wylądowałam. A moje serce nadal bije. Nawet złamane, nie przestaje pracować.

Jeśli nic się nie zmienia, to nic się nie zmieni. Jeśli robisz to, co zawsze robiłaś, dostaniesz to, co zawsze dostawałaś. Tylko szaleniec wciąż robi to samo i za każdym razem oczekuje innego rezultatu.

To, czego nie mamy, widzimy we wszystkim, na co patrzymy. Tego, na co się nie zdobędziemy, nie tolerujemy u wszystkich innych.

Zranione serce boli niczym świeża rana, którą ktoś polał morską wodą, ale złamane – milknie. To tylko ty krzyczysz w duszy, ale nikt cię nie słyszy.

Siedzę tu każdego poranka i marzę o wylaniu mojej kawy na wszystkie ulice, żeby wreszcie się obudziły.

Miłość obudziła w moim ciele zmysły, o których nie miałem pojęcia, że w ogóle istnieją.

Jeżeli zranione serce wydaje jakikolwiek odgłos, pozostaje zamknięty w jego wnętrzu

To w oczach widać nagłą zmianę, załamanie, kiedy rozpacz sięga punktu, skąd nie ma powrotu. Spojrzenie nagle gaśnie, blaknie, obojętnieje. Przestaje być dowodem obecności, choćby i bolesnym, udręczonym, a staje się znakiem nieobecności we własnym ciele i w świecie. Wtedy rzeczywiście po oczach widać, że człowiek traci grunt, że kładzie lachę, jakby upieranie się przy życiu straciło nagle sens.

Już lepsze znane zło, niż dobro, które masz poznać.