Ostatnio dodane

Moje własne życie jest zbyt skomplikowane, żebym miał czas zajmować się tym, kto się z kim spotyka, kto kogo z kim zdradza, kto co zrobił, a kto czego nie zrobił.

Miłość to nie jest kaprys, to sztuka do uprawiania na całe życie.

Kocha się raz i ja swoją miłość już przeżyłem. Te trzy lata, które dziś wydają mi się snem, były najpiękniejszym okresem mojego życia. Kochałem i wiem, że i ona mnie kochała. Wiem to na pewno.

Jeśli ośmielimy się patrzeć uważnie, możemy ujrzeć znacznie więcej.

Miłość z całym jej urokiem, magią, wdziękiem, wreszcie z całym cierpieniem, które jest jej nieodłącznym elementem, to najpiękniejsza rzecz, jakiej możemy jako ludzie doświadczyć. Nic piękniejszego nie możemy przeżyć. Musisz za tę miłość dziękować. Dzięki niej z jednej strony tu, na ziemi, doświadczyłeś nieba, a z drugiej bólu człowieczeństwa.

Muszę uważać, by wspieranie go nie stało się dla mnie formą autoterapii podyktowanej próżnością.

W miłości człowiek musi niekiedy robić dobrą minę do złej gry, żeby zaznać trochę szczęścia. To właśnie niewiedza, gdzie jest nasza ukochana i co się z nią dzieje, doprowadza nas do szaleństwa.

– (...) To po prostu bardzo ważny krok. Kiedy już go zrobię, nie będę się mogła wycofać.

– A może wcale nie będziesz tego chciała? Może zrobisz po nim następny krok, a potem znów następny, aż w końcu zaczniesz biec?

(…) czy z rozwagi da się czerpać radość? Albo z pewności, o ile w ogóle istnieje? Czasami trzeba pozwolić, by życie układało się samo.

Życie toczy się etapami.

Kiedy wymagamy zbyt wiele od jakiejś osoby albo od sytuacji, albo jeśli zbyt wiele się spodziewamy po jakimś pomyśle, zaczynają się kłopoty. Przez tę nadwyżkę oczekiwań można w końcu wszystko zepsuć.

Szukałem cię przez całe swoje pieprzone życie.