Isabel Allende

Niepokój osłabia odporność ciała i umysłu, i (…) istnieje bezpośredni związek pomiędzy smutkiem a skłonnością do zachorowania na raka.

Temat tabu (…) w czasach zbiorowej hipokryzji.

Czas niedostatku zahartował mu charakter, wyrobił w nim przekonanie, że życie to wyłącznie wysiłek i praca, i że człowiek honoru nie może iść przez świat nie pomagając bliźniemu.

Jeśli o czymś piszę, boję się, że się wydarzy, jeśli kogoś kocham nadmiernie, boję się że go stracę, a jednak nie mogę przestać pisać ani kochać…

Kiedy okoliczności pchają nas w ekstremalne sytuacje, budzą się nasze najgorsze instynkty i historia przyjmuje tragiczny obrót, gdyż ci sami ludzie, którzy w życiu codziennym wyglądają na potulne owieczki, gdy mają dobry pretekst i liczą na bezkarność zmieniają się w krwiożercze bestie.

Nie chcę być taka jak moja matka, będę jak mój dziadek, silna, niezależna, zdrowa i władcza, nie pozwolę, żeby ktoś mną rządził, ani nikomu nie będę niczego zawdzięczać; chcę być taka jak dziadek i opiekować się moją matką.

Najgorsza jest bieda w białym kołnierzyku i krawacie, bo wciąż trzeba ją ukrywać.

Strach jest silniejszy od pożądania, miłości, nienawiści, winy, wściekłości, (…) jest silniejszy niż lojalność. Strach to coś totalnego.

Świat jest niezłym kawałkiem gówna.

Czasami, żeby odprawić egzorcyzmy nad demonami, tkwiącymi w jakimś wspomnieniu, trzeba opowiedzieć to wspomnienie tak jak historię.

Takiego egoizmu, korupcji i arogancji nie widziano od czasów imperium Rzymskiego.

Bywały takie dni, że zżerał mnie strach przed rozpoczęciem następnej walki, albo czułam się tak zmęczona, że szukałam pretekstów, żeby nie wracać do domu.