Isabel Allende

Wypowiadając imiona, dotykamy czyjegoś serca i mamy dostęp do jego siły życiowej.

Broń palną ładuje sam diabeł.

Śmierć, której towarzyszy nieodłączne uczucie strachu, polega tylko na porzuceniu zużytej powłoki, podczas gdy duch staje się ponownie częścią niezwykłej energii kosmosu. Zarówno agonia, jak i narodziny są tylko etapami w podróży i zasługują na takie samo miłosierdzie. Przedłużanie bicia serca i drżenie ciała poza naturalny kres nie jest żadną zasługą, a zadaniem lekarza jest czasem ułatwić odejście, miast przyczyniać się do zwycięstw zawiłej biurokracji śmierci.

Byłam przekonana, że żaden chłopak przy zdrowych zmysłach nie poprosi mnie do tańca, a nie mogłam sobie wyobrazić większego wstydu niż podpieranie ściany na zabawie. W tym przypadku mój ojczym zmusił mnie do pójścia, gdyż – jak powiedział – jeśli nie przezwyciężę swoich kompleksów, nigdy nie osiągnę sukcesu w życiu.

Świat nie należy do nieśmiałych, lecz do odważnych. W prawdziwym życiu lepiej się wiedzie nikczemnikowi niż bohaterowi.

W życiu nie dochodzi się do czegoś określonego (…) Po prostu się żyje.

Z lenistwa biorą się wszystkie choroby.

Był po prostu tchórzem; pewnego dnia zamotał się w swoje kłamstwa, stracił kontrolę nad sytuacją i uciekł.

Tęsknię za idealizmem mej młodości, okresu, w którym istniała dla mnie jeszcze cienka linia podziału pomiędzy dobrem i złem i wierzyłem, że można działać zawsze zgodnie z nienaruszalnymi zasadami. Nie była to praktyczna ani realistyczna postawa, wiem, ale w tym nieprzejednaniu kryła się czysta pasja.

W kinie nikt nie umiera naprawdę, na wojnie nikt naprawdę nie żyje.

Umarli prowadzą żywych za rękę.

Znam przemoc, to nieopanowana bestia, nie ma co wchodzić z nią w układy, lepiej starać się ją oszukać.