Homer

Ostrze samo przez się pobudza do czynów gwałtownych.

Jakie słowo wypowiesz, takie usłyszysz.

Rzadko syn jest równy ojcu, przeważnie bywa gorszy, a tylko nieliczni są lepsi.

Muzo! męża wyśpiewaj, co święty gród Troi

Zburzywszy, długo błądził.

Być zawsze pierwszym i innych przewyższać.

Jaka nagroda dla tego,

Kto bez spoczynku, bez przerwy bił się z licznymi wrogami,

Gdy los w tej samej ma cenie i tchórza, i bohatera

„Jak winić Trojan i w pięknych nagolenicach Achajów

Za to, że długo tak znoszą tę wojnę dla takiej kobiety,

Co nieśmiertelnym boginiom pięknością swoją jest równa.

Ale choć piękna, jednakże niech wraca do kraju okrętem,

by nie przyniosła nam kiedyś i naszym dzieciom zagłady”.

Tak mówili, a Pryjam przywołał głośno Helenę:

„Podejdź tu, córko kochana, bliżej i usiądź koło mnie.

Swego pierwszego małżonka stąd ujrzysz, przyjaciół i krewnych.

W tobie ja winy nie widzę, gdyż winni są tylko bogowie,

oni tę wojnę Achajów obfitą w łzy nam zesłali (…)”.

A jeśli w morzu ciemnym jak wino znów mnie któryś z bogów rozbije, wytrzymam, bo w piersiach mam serce na ból hartowne.

Jest mi tak bowiem obmierzły, jak same bramy Hadesa,

Kto w sercu jedno ukrywa, a na języku ma drugie.

Mowa słodsza niż miód.

Nieugaszony śmiech (bogów i bohaterów).

Nieraz mi matka mówiła, Tetyda o stopach srebrzystych,

że dwie prowadzą mnie Kery dwiema drogami do śmierci:

jeśli pod grodem trojańskim zostanę, by dalej tam walczyć –

nie ma stąd dla mnie powrotu, lecz sławę wieczną uzyskam;

jeśli do domu powrócę, do mojej ziemi kochanej –

sławy nie zyskam, lecz w zamian życie szczęśliwe i długie

los mi przeznaczy, nieprędko dosięgnę czarnych bram śmierci.