Niewidzialne potwory

Twoje serce to moja piñata.

Prawdziwy uśmiech można utrzymać jedynie przez pewien czas, potem są to już tylko zęby.

Teleturnieje są tak pomyślane, żebyśmy poczuli się lepiej z tymi przypadkowymi, bezużytecznymi wiadomościami, które nam pozostały z całego naszego wykształcenia.

Uroda daje władzę, tak samo jak pieniądze i strzelba.

Nikt nie jest jeszcze do końca nieżywy, ale powiedzmy sobie, że zegar tyka.

Nasze przyjście na świat czyni z naszych rodziców Boga. Zawdzięczamy im życie, a oni mają nad nami władzę. A potem dojrzewanie robi z nas Szatana, bo chcemy czegoś więcej.

Kiedy nie wiemy, kogo nienawidzić, nienawidzimy samych siebie.

Rodzice są jak Bóg, bo chcesz wiedzieć, że oni istnieją, i chcesz, żeby aprobowali twoje życie, ale odwiedzasz ich tylko, kiedy masz kłopoty i czegoś potrzebujesz.

Dlaczego człowiek czuje się jak głupek, kiedy śmieje się w samotności, a zwykle w końcu tak płacze?

Kiedy przyszłość przestała być obietnicą i stała się zagrożeniem?

Ktoś, kogo kochasz, i ktoś, kto kocha ciebie, nigdy, przenigdy nie są tą samą osobą.

Choćby nie wiadomo, jak kogoś się kochało, człowiek się cofa, kiedy kałuża krwi jest coraz bliżej.

Gdzieś tam w niebie żyjemy na wideo w sieci, żeby Bóg mógł sobie surfować.

Nie ma we mnie nic oryginalnego. Jestem zbiorowym dziełem wszystkich, których w życiu poznałam.