Carlos Ruiz Zafón

Dopóki nie zrozumiesz śmierci, nie zrozumiesz życia.

Szata nie zdobi człowieka, ale swoje robi.

Mężczyzna (…) rozgrzewa się jak żarówka: trzask prask i już jest rozżarzony do czerwoności, i kolejne trzask prask lub pstryk, jak kto woli, i w sekundę jest sopel lodu. Płeć niewieścia zaś, i to jest naukowo dowiedzione, rozgrzewa się jak ruszt, rozumiemy się? Powolutku, pomalutku, na wolnym ogniu, jak dobra escudella. Ale gdy się już rozgrzeje, nie ma siły, która by to zatrzymała.

Ludzie zawsze dojrzą to, co ich w ogóle nie powinno obchodzić.

Odwróciłem się (…) trafiając na jej uśmiech delikatny i rozchwiany jak wszystko co nie jest pewne swego adresata.

Dziewucha (…) zaprowadza człowiekowi ład w życiu i ujmuje dwadzieścia lat.

Czas, im bardziej jest pusty, tym szybciej płynie. Życie pozbawione znaczenia przemyka obok, jak pociąg niezatrzymujący się na stacji.

Bóg dał nam życie, ale rządzi światem diabeł.

Jak wywodzi nam Freud, kobieta pragnie czegoś wręcz przeciwnego, niż myśli lub mówi, co, jak dobrze się temu przyjrzeć, nie jest wcale czymś przerażającym, jeśli zważyć, że mężczyzna, jak wywodzą nasi rodzimi uczeni w piśmie, ulega z kolei dyktatowi swego narządu płciowego lub trawiennego.

Gdy wyszedłem na ulicę, jeszcze miałem głęboko w sobie jej twarz, głos i zapach. Niosłem muśnięcie jej warg i jej oddech przez ulice pełne ludzi bez twarzy.

Cud zdarza się tylko raz, a gdy się objawia, przemawia językiem tajemnic, które ujawniwszy się, giną na zawsze.

Nie dodawaj sobie lat, (…) bo życie i tak ci ich nie oszczędzi.