Carlos Ruiz Zafón

Są więzienia gorsze od słów.

Obca osoba widzi nas takimi, jakimi jesteśmy, a nie takimi, jakimi staramy się jej wydawać.

Bea twierdzi, że sztuka czytania powoli zamiera, że jest to intymny rytuał, że książka jest lustrem i możemy w niej znaleźć tylko to, co już nosimy w sobie, że w czytanie wkładamy umysł i duszę, te zaś należą do dóbr coraz rzadszych.

Gdybym wówczas co nieco się zastanowił, pojąłbym dość szybko, że moje zauroczenie Klarą było zarazem źródłem moich katuszy. Być może dlatego coraz bardziej ją uwielbiałem, właśnie z powodu tego wiecznego zaślepienia, które zmusza nas do uganiania się za kimś, kto sprawia nam ból.

Statystyki wykazują, że znacznie więcej ludzi umiera w łóżku, niż w okopach.

Jakbym wierzył, że tym pocałunkiem mogę oszukać czas i przekonać, by nas ominął i przeszedł obok, by wrócił innego dnia, innego życia.

Nie wierz temu, kto ufa wszystkim.

Kto kocha naprawdę, kocha w milczeniu, uczynkiem, a nie słowami.

Nikomu nie ufaj, (…) a tym bardziej ludziom, których podziwiasz. Bo nie kto inny, a właśnie oni zadadzą ci najboleśniejsze rany.

Prawdziwa nienawiść to dar, którego człowiek uczy się latami.

Nieszczęśliwi ci, których marzenia stworzone są z papieru i atramentu, albowiem to ich spotka czyściec próżności i rozczarowań.

[...] poważnym błędem jest wiara w to, że można ziścić swoje marzenia, nie dając nic w zamian.