Carlos Ruiz Zafón

– Ludzie są obrzydliwie źli. (…)

– Są głupi a nie źli. (…) Głupi. To nie to samo. Zło zakłada jakąś moralną determinację, jakiś zamiar i pewną myśl. A głupiec nie pomyśli ani się nie zastanowi. Działa instynktownie, jak zwierzę, przekonany, że robi dobrze, że zawsze ma rację; dumny, że przypierdala, za przeproszeniem, każdemu, kto widzi mu się inny od siebie samego, i wszystko jedno, czy dlatego, że innego koloru, wyznania, języka, narodowości, czy też (…) dlatego, że lubi inaczej spędzać czas wolny. Źli ludzie jeszcze mają swoje miejsce na świecie, zbyteczni są skończeni głupcy.

Nie rezygnuj z marzeń. (…) Nigdy nie wiesz, kiedy okażą się potrzebne.

Póki ktoś nas pamięta, wciąż żyjemy.

Naprawdę kocha się tylko raz w życiu (…), nawet jeśli człowiek tego nie zauważa.

Być policjantem to misja, a nie praca.

Co najistotniejsze, zostało postanowione, nim się wszystko zaczęło, a kiedy się zaczęło, było już za późno.

Serce kobiety to labirynt subtelności stanowiący wyzwanie dla szulerskiego umysłu prostackiego samca.

Niech ich piekło pochłonie albo urząd skarbowy.

Dziecięca pasja jest kapryśną i niewierną kochanką.

Jeśli będzie pan miał córkę, błogosławieństwo, którego nikomu nie życzę, gdyż prędzej czy później zawsze złamie panu serce.

Sekret wart jest tyle, ile warci są ludzie, przed którymi powinniśmy go strzec.

Jedynym pożytkiem, jaki można odnieść z przebywania w kamaszach, jest ustalenie średniej statystycznej ograniczonych sadystów w narodzie (…) i dwa pierwsze tygodnie w zupełności na to wystarczą, nie trzeba na to aż dwóch lat.