Barbara Rosiek
Cytaty
W samotności pragnę samotności.
Wszyscy „silni” bardzo szybko upadają, kiedy życie da im kopa.
Wydawało mi się, że jestem wolna, bo robię to, co chcę. Dziecinne marzenia.
W tym cholernym życiu potrzebna jest miłość. Bez niej jest wieczna pustka, która dusi, zabija, męczy. I wtedy nie możemy być sobą. Jest się dla siebie zupełnie obcym. Tak zupełnie i bez reszty obcym dla samego siebie.
Umiem już mówić bez słów, tylko kto mnie zrozumie?
Żyję ot tak sobie, jak przelotny ptak ze złamanym skrzydłem. Nie mogę pofrunąć dalej.
Wystarczy gest, słowo by zranić tak boleśnie, zniszczyć szansę, cienką nić porozumienia. Skąd w ludziach tyle zawiści? A może to lęk wyrażony agresją?
W narkomanii nie ma miejsca na przyjaźń – są tylko układy.
Zawsze byłam inna, ale teraz jestem inna inaczej.
W te cudowne noce rozbudzają się wieczne tęsknoty za miłością. Lękam się bliskości. Jestem jeszcze zagubionym dzieckiem.
Zaczęłam się bać. Nie wiem czego. I to jeszcze bardziej mnie przeraża.
Tym, co odeszli, tylko pamięć, gdy ma kto pamiętać…
